The Change-Up

Ef The Change-Up er eitthvað sem kemur þér reglulega á óvart þá er ég nokkuð hræddur um að þú hafir ekki horft á mikið af bíómyndum. Hún vekur upp ákveðinn undirgeira sem hefur reglulega legið í dvala síðan á níunda áratugnum: líkamsskiptamyndir („body-swap“ geirinn). Stöku sinnum fáum við eina slíka en voða sjaldan sér maður þær heppnast vel og ástæðan er oftast sú að formúlan missir alveg dampinn áður en helmingur er liðinn af lengdartímanum. Við vitum líka alveg hvert þetta stefnir allt saman og það hefur gjarnan áhrif á dramað, allavega í þeim tilfellum þar sem það myndast. Helsti styrkleiki sem líkamsskiptamynd getur haft er gott skemmtanagildi og spillir góður húmor svosem ekki fyrir neinu.

Þessi mynd missir samt ekki beint dampinn í fyrri helming heldur er hún skelfilega ófyndin strax frá byrjun. Opnunarsenan setur alveg réttan svip á það sem koma skal. Hún inniheldur óhugnanlegt, tölvugert ungabarn lemjandi hausnum fram og aftur (ekki spyrja!), tölvugerðan endaþarm (?!) og að lokum nærskot af Jason Bateman að fá tvær kúkaslettur fljúgandi framan í fésið á sér. Þetta er akkúrat þessi týpa af húmor sem Adam Sandler hlýtur að tilbiðja, og ef þér finnst þetta hljóma fyndið þá er bókað að restin af smekklausa gríninu eigi eftir að lama þig af hlátri.  Smekklaust grín tapar stundum kryddinu ef það er einungis notað til að sjokkera áhorfendur. Húmorinn í The Change-Up er barnalega grófur og missir gjörsamlega marks út af mistækri leikstjórn. Ryan Reynolds fær sinn venjulega skerf af ágætum línum, en almennt er húmor myndarinnar alveg úr takt við síðari helminginn. Þá ákveður myndin allt í einu að skipta um gír og breytist í ofurlanga mynd sem reynir að vera hjartnæm. Það fyndna er að henni tekst það, eða næstum því.

Seinni hlutinn á þessari mynd, sem fókusar minna á misheppnuð vandræðalegheit og meira á persónuþróun, er mun, mun betri en sá fyrri. Persónurnar hætta að láta eins og hatursverð kvikindi og meira eins og einstaklingar sem hafa sál og samvisku. Bateman og Reynolds eiga einnig góðan samleik og þrátt fyrir að svona 10 mismunandi litlir söguþræðir séu í gangi á sama tíma (plottið með faðirinn, plottið með samrunann, kynþokkafulla ritarann, eiginkonuna og hjónabandið, dótturina og eineltið, misheppnaða leikaraferilinn, brúðkaupsafmælið…) þá heldur hún áhuga manns. Hún þjáist heldur ekkert fyrir það að vera fyrirsjáanleg þótt hún sé það. Ef mynd af þessari týpu siglir í réttu átt þá skiptir ferðin meira máli heldur en áfangastaðurinn. Ég get heldur ekki sagt það nógu oft hversu brennandi heit Olivia Wilde er, og nærvera hennar í seinni helmingnum gerði meira fyrir myndina í heild sinni en ég hefði þorað að halda.

Í raun og veru heitir hún Olivia Cockburn. Mmmm….

Leikstjórinn David Dobkin stóð sig vel með Wedding Crashers og sú mynd slapp vel með fáeina grófa brandara og persónur sem voru skíthælar í fyrstu en breyttust í lokin. Það er spurning hvort jólamyndin Fred Claus hafi sogað allt góða grínið úr honum en augljóslega mun ég aldrei geta sagt að húmorinn sé sterkasta hlið þessarar myndar. Hann er ekki alfarið hræðilegur, en stundum reynir hann svo mikið á sig að mann langar til að lemja hausnum aftur og aftur í fyrsta vegginn sem maður sér. Sum atriðin virka ekki einu sinni eins og þau séu í réttri mynd. T.d. ein teiknimyndaleg sena þar sem Bateman (með persónuleikann hans Reynolds) reynir að koma í veg fyrir að ungbörnin sín geri eitthvað hættulegt í eldhúsinu, og það sem á sér stað beint eftirá er einfaldlega ekkert annað en truflandi. Ekki vond hugmynd að hryllingsmynd!

Góðu brandararnir verða til úr einlægu atriðunum og nokkur þeirra eru ansi krúttleg og flest nógu góð til þess að breyta áliti mínu á myndinni eftir að hún fór að gera eitthvað annað en að hneyksla. Um leið og hún verður alveg orkulaus á öllu flippinu tekur við hin fínasta klisjumynd sem hefur smá „fílgúdd-væb.“ Ef hún hefði haldið þessu sama striki og hún gerði í fyrri hlutanum þá hefði einkunnin eflaust lent á fjarka. Hefði húmorinn verið betri er klárt mál að þessi hefði rokið í góða sjöu.

fin

PS. Spenaunnendur athugið! Brjóstin á Leslie Mann (frú Apatow) og Oliviu eru feik! Sköpunarverk tölvubrellna þar á ferð. Undarlega sannfærandi miðað við hversu lélegar brellurnar eru annarsstaðar í myndinni. Örvæntið hins vegar ekki, því fröken Wilde fer úr að ofan í Alpha Dog. Frú Apatow mun með öllum líkindum aldrei gera það héðanaf.

Já, ég veit! Við karlmenn erum soddan svín…

Besta senan:
Jason Bateman (í líkama Ryan Reynolds) fróar sér í einrúmi… semsagt í líkama besta vinar síns. Súr pæling að strokka drjóla vinar síns í fyrstu persónu.

Categories: Gamanmynd | Færðu inn athugasemd

Leiðarkerfi færslu

Sammála/ósammála?

Skráðu umbeðnar upplýsingar að neðan eða smelltu á smámynd til að skrá þig inn:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Breyta )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Breyta )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Breyta )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Breyta )

Tengist við %s

Bloggaðu hjá WordPress.com.