MacGruber

Ég hef allt annað en hátt álit á grínmyndum sem eru framleiddar af Saturday Night Live-teyminu, sama hvaða kynslóð þær tilheyra. Ég geri undantekningu fyrir The Blues Brothers og Wayne’s World 1 og 2 en hef mjög lítið jákvætt að segja um myndir eins og Coneheads, It’s Pat, A Night at the Roxbury (skil ekki hvað fólk sér svona gott við þá mynd!), Superstar og The Ladies Man, svo eitthvað sé nefnt. Það er því hressandi að sjá loksins SNL bíómynd sem sýgur ekki feitan rass. Ég held að það hafi ekki gerst síðan einmitt 93. MacGruber er samt ekki mynd sem ég myndi mæla með, nema fyrir mjög afmarkaðan hóp. Það er ýmislegt gott við hana og í þokkabót er hún oft mjög fyndin, en hún er líka dregin niður af miklu egói og barnaskap.

Myndin fær samt hrós fyrir að vera talsvert betur heppnaðri en hún átti skilið að vera. Þeir SNL-sketsar sem ég hafði séð með þessum titilkarakter voru fremur slakir og ég gat ómögulega séð fyrir mér heila mynd virka með honum í forgrunni. Þar hafði ég bæði rétt og rangt fyrir mér. Will Forte getur verið drullufyndinn á góðum degi en rétt eins og nafni hans, Will Ferrell, getur hann einnig verið óbærilegur ef efnið sem hann hefur í höndunum er ekki fyndið. Í tilfelli persónu eins og MacGruber, þá myndi ég segja að hún sé góð í hófi. Þetta hefði í rauninni verið fullkomin aukapersóna í einhverri annarri mynd en sem einhver fær 90% af skjátímanum reynir hún svolítið á bæði þolinmæði og taugar manns. Forte skiptist á milli þess að vera þvingaður og steikt fyndinn, sem mér finnst nokkuð óvenjulegt.

Ég skil ekki alveg hvað gerðist með Val Kilmer. Hann hefði átt að stela senunni en ef eitthvað þá er hann sá máttlausasti á skjánum, Ryan Phillippe meðtalinn. Mér leiddist allavega ekki á meðan myndinni stóð. Margir brandarar misstu marks en þeir sem gerðu það ekki voru yfirleitt ferskir og skemmtilega súrir. Tvær senur settu mig meira að segja í hláturskast. Önnur tengdist óvæntri sprengingu og hin kynlífssenu, í klassískum 80s-stíl (eða hvað?).

MacGruber er fyrsta myndin sem Jorma Taccone leikstýrir. Hann er auðvitað best þekktur sem einn af Lonley Island-þríeykinu. Maðurinn er oft frábær, en ég er samt á þeirri skoðun að hann sé sístur í sketsagrúppunni sinni. Maður sér a.m.k. talsverðan gæðamun á húmornum hér og í mynd eins og t.d. Hot Rod (sem er grimmdarlega vanmetin!). Taccone átti þátt í að skrifa þær báðar, en hefði hann fengið annaðhvort Andy Samberg eða Akiva Schaffer til að penna þessa mynd með sér í staðinn fyrir Forte sjálfan, þá hefði niðurstaðan getað orðið mergjuð. Taccone má samt eiga það að hann er ekki gjörsamlega heiladofinn þegar kemur að leikstjórn.

Myndin hefur nefnilega skondinn tón sem sver sig í ætt við ’80s spennumyndir. Leikarar eru oftast dauðaalvarlegir (nema Forte, sem ég býst við að sé viljandi gert) og láta eins og þeir séu fastir í mynd af allt öðrum geira. Senur eru líka meira látnar spilast í kringum steiktu samtölin heldur en ýkt samspil og slapstick-grín. Ég hélt síðan að það væri einhver djókur að myndin kostaði rétt svo $10 milljónir í framleiðslu, því Taccone felur það ótrúlega vel. Kvikmyndatakan er sömuleiðis mun flottari en maður sér venjulega í mynd af þessari tegund, og maður hættir eiginlega aldrei að dást pínulítið af henni. Kamerumaðurinn hefur augljóslega unnið sína heimavinnu því lýsingin og bara tökustíllinn almennt lyktar hreinlega af ’80s mynd.

Hér er klárlega um tilvonandi költ-gamanmynd að ræða. Ég naut þess sæmilega að horfa á hana en skemmti mér aldrei konunglega eins og ég vildi. Sumt var bara alltof þvingað (var virkilega ætlast til þess að við myndum endalaust hlæja að Cunth-nafninu??) og stundum gróft af engri ástæðu nema bara til þess að ganga yfir strikið. Veit ekki hvort það sé Forte að kenna eða Taccone, en barnaskapurinn sést langar leiðir og þess vegna get ég ekki mælt með myndinni nema fyrir unglinga og hugsanlega stónera, sem hlæja hvort eð er yfir öllu. Annars kemur trailerinn með býsna nákvæma mynd af því hvernig ræma þetta er, þannig að ef hann nær til ykkar þá myndi ég segja ykkur að kíkja á MacGruber. Ef ekki, þá er Hot Rod meira málið fyrir þá sem hafa ekki ennþá séð hana.

fin

Besta senan:
„I put these explosives together with my… OWN… TWO… HANDS!“ (BÚMM!!!)
+ viðbrögðin sem fylgdu beint eftirá („Call 911!!!“)

Categories: Gamanmynd | Færðu inn athugasemd

Leiðarkerfi færslu

Sammála/ósammála?

Skráðu umbeðnar upplýsingar að neðan eða smelltu á smámynd til að skrá þig inn:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Breyta )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Breyta )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Breyta )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Breyta )

Tengist við %s

Bloggaðu hjá WordPress.com.