Boðberi

Það sem gerir Boðbera aðdáunarverða er hvað aðstandendur ná að gera mikið miðað við hlægilega lítið framleiðslufjármagn. Kvikmyndasjóður Íslands styrkti ekki myndina, en ég tel að ástæðan sé sú að myndin er einfaldlega fulldjörf og öðruvísi, án þess að ég viti neitt um ástæðurnar. Sjálfur tek ég alltaf vel í íslenskar myndir sem prófa nýja hluti, hvort sem þær eru góðar eða ekki. Ég skal miklu frekar sitja yfir skítsæmilegri heimagerðri mynd sem tekur áhættu og prufar nýjar slóðir heldur en að horfa á fína mynd um fjölskylduvandamál og annað erfiði. Boðberi er gríðarlega metnaðarfull mynd og hún gerir hluti sem maður hefur sjaldan séð einhvern þora að gera á þessu landi. Ég meina, mynd sem gengur svo langt að sprengja Alþingishúsið fær ekkert nema hrós frá mér fyrir verknaðinn.

Þessi mynd bæði gengur upp og missir marks, og persónulega finnst mér hún meira sniðug heldur en grípandi. Sagan – sem reynir að vera einhvers konar íslensk samsuða af Taxi Driver og Donnie Darko – er áhugaverð í sjálfu sér en leikstjórnin nær ekki að gera drungalegu hliðarnar nógu sannfærandi, og það veldur því að fáeinar senur verði frekar hallærislegar heldur en áhrifaríkar. Framleiðslugildið hefur líka sína kosti og galla. Fullt af senum eru rosalega flottar og vel gerðar miðað við lítinn pening, en síðan eru aðrar sem eru annaðhvort illa hljóðsettar, teknar upp skringilega (hristingur á kameru er t.a.m. oft óþarflega mikill) eða ósannfærandi.

Tölvubrellurnar voru stundum alveg út úr kú. Þó að peningaleysi hafi eitthvað að segja þá er það samt sem áður mikilvægt að brellurnar gangi upp þegar maður glápir á svona sögu, sérstaklega þegar kemur að lykilsenum. Á jákvæðu nótunum er tónlistin virkilega öflug. Hún nær að gera myndina epískari en hún er. Leikurinn er líka býsna góður á flestum sviðum og einna helst hjá aðalleikaranum Darra Ingólfssyni. Hann er trúverðugur sem sósíópati og ber myndina vel á öxlum sér. Ísgerður Elfa Gunnarsdóttir átti líka skemmtilega óhefðbundið kvenhlutverk en hún stóð sig feiknavel. Þeir Magnús Jónsson og Pétur Einarsson fá sömuleiðis hrós fyrir kröftuga nærveru, enda eru þeir báðir með gífurlega svalar raddir.

Leikstjórinn sjálfur, hann Hjálmar Einarsson, fær að sjálfsögðu mjög gott klapp á bakið fyrir að gera bíómynd algjörlega á eigin spýtur (þar sem hann hefur ábyggilega þurft að gegna mörgum hlutverkum í einu), og hvað þá svona óvenjulega mynd. Það er m.a.s. spurning hvort myndin setji sér of há markmið, þó sum náist. Ég get til dæmis ekki sagt að mér hafi fundist myndin spennandi. Á sumum stöðum er hún jafnvel óviljandi fyndin en þó í langflestum tilfellum er svarta grínið viljandi og oft mjög gott. En þrátt fyrir að Hjálmar sé voða mistækur í leikstjórasætinu þá er hann efnilegur handritshöfundur. Hann er greinilega fær um að strúktúra mynd eins og þessa. Manni líður eins og það sé söguþráður í þróun út alla lengdina á myndinni og því miður er ekki hægt að segja það oft um íslenskar myndir. Það eru samt nokkur tilfelli þar sem myndin gengur óþarflega langt, og þá af engri annarri ástæðu en til að reyna að vera djarfari. Senan í Háskólabíói er fullkomið dæmi og mér fannst hún einungis vera notuð til að bjóða upp á ákveðið sjokkgildi. Sum samtölin hefðu einnig mátt fínpússa betur. Kjánahrollurinn dúkkaði upp í senunum þar sem aðalkarakterinn fær vitranirnar.

Það er lítið annað til að segja. Ég gef Boðbera létt vídeómeðmæli. Þetta er mynd sem ætti að vera notuð til þess að sýna hvað íslenskar myndir gætu gert bæði efnislega (s.s. breyta meira til!) og fjárhagslega í framtíðinni. En hvað söguna sjálfa varðar og leikstjórnina er ómögulegt að kalla þetta nógu gott til þess að borga fullt verð fyrir.

sex
Besta senan:
Af einhverjum ástæðum man ég mest eftir kynlífssenunni. Senan var fyndin og í þokkabót sást í spenana hjá Ísgerði. Ég vissi ekki að það mætti ef maður leikur líka í Stundinni okkar.

(Þessi grein er upphaflega skrifuð þann 11.07.2010)

Categories: Spennuþriller | Leave a comment

Post navigation

Skildu eftir svar

Powered by WordPress.com.