TRON: Legacy

Það verður seint hægt að segja að Tron: Legacy sé ekki algjör fullnæging fyrir augu og eyru, og einhver sem segir annað er annaðhvort sjónskertur eða einhver sem hatar Daft Punk. Hvort innihaldið sé gott eða ekki er eiginlega aukaatriði. Sjálfur átti ég ekki von á miklu kjöti á þessum beinum því fyrri Tron-myndin var sjálf algjör þunnildi sem montaði sig yfir tæknibrellum sem þóttu svakalegar á sínum tíma en eru í dag álíka svalar og NES tölvuleikir eru í augum þeirra sem spila Xbox 360. Það finnst því ekki betri leið til að segja það en Tron er gjörsamlega úrelt, og vegna þess að hún var aldrei góð til að byrja með þá er manni miklu meira sama um hana. Jafnvel ef Legacy hefði orðið frábær, þá hefði ég samt ekki viljað neina tengingu á milli þessara mynda.

Tron: Legacy er hiklaust betri myndin af þessum tveimur, en hún er samt efnislega algjört miðjumoð. Aftur á móti kemst ég ekki hjá því að mæla með henni vegna þess að sjónrænt séð er hún mögnuð og tónlistin sem fylgir með er meiriháttar. Þessir tveir kostir eru það sterkir að þeir hífa hana upp á stig sem gerir hana að verðugri bíóupplifun. Tölvuvinnan, hönnunin og bara almennt andrúmsloft myndarinnar kemur svo vel út að maður á erfitt með að lifa sig ekki dálítið inn í þennan heim. Daft Punk músíkin breytir þessu líka úr fínu yfir í helvíti gott. Ég hef lengi verið aðdáandi tvíeykisins og var ánægður að sjá að þeir gátu bæði gefið okkur skemmtilega raftónlist ásamt flottu score-i sem gerði flestar senur mun epískari einhvern veginn. Tónlistin er jafnvel það góð að ég hefði engan veginn kvartað hefði díalogurinn verið fjarlægður og hún bara látin spilast yfir.

Leikararnir eru heldur ekki eins þurrir og maður á von á í svona style-over-substance mynd. Jeff Bridges hefur vissulega átt betri daga, en jafnvel hlutverk sem hann gerir bara útaf peningnum er langtum betra en ekki neitt og hér er hann ákaflega áhugasamur, bæði sem gamli, raunverulegi Jeff og ungi, stafræni Jeff (förum betur út í hann eftir smá). Það sem Bridges gerir samt þegar hann er ekki tölvugerður er að gefa myndinni smá tilfinningalegan þunga. Alls ekki mikinn, en bara smá. Samband á milli hans og sonar síns er kjarni pappírsþunnu sögunnar og Bridges heldur utan um það vel og leyfir áhorfandanum að finna aðeins fyrir hjartanu. Garrett Hedlund er líka undarlega góður á móti þrátt fyrir illa skrifað hlutverk og einhliða persónuleika. Mér líkaði samt vel við hann út alla myndina og fannst hann ekki jafn stirður og hann hefði getað orðið. Olivia Wilde er þó meira til skrauts (en HVÍLÍKT skraut!) og sama með Michael Sheen, en það er samt alltaf pínu gaman að sjá hann ofleika. Veit ekki alveg af hverju.

Þessir ofannefndu kostir gera margt fyrir þessa mynd en það eru samt sem áður tveir stórir þættir sem ómögulegt er að setja ekki út á: Fyrst ber að nefna keyrsluna. Myndin hrekkur vel í gang og býður upp á ýmislegt töff og glansandi í fyrri hluta, þar á meðal skuggalega töff diskabardaga og glænýja og vel massaða útgáfu af Lightcycle-keppninni. Svalara og hraðskreiðara verður það ekki! En allt þetta gerist innan við fyrstu 45 mínúturnar, og gallinn við það er að myndin nær í raun og veru aldrei að toppa sig eftir þennan tíma, sem getur verið slæmt þegar tæpur klukkutími og hálfur er eftir. Við fáum alveg eitthvað af flottum hasar ásamt eina af mínum uppáhalssenum sem gerist á skemmtistað (giskið hverjir eru plötusnúðarnir), en inn á milli er voða mikið af engu. Við fáum bara bland af exposition-ræðum, speki og öðrum rólegheitum, sem eru ekki alltaf eins leiðinlegar og þær hljóma, en eftir smá tíma fer manni að langa í meira af því sem maður sá áður. Þetta er nú (Disney) afþreyingarmynd um stórar hugmyndir, en ekki rándýr gjörningur sem sver sig í sömu ætt og Kubrick.

Galli nr. 2 tengist þeim sem ég kalla The Digital Dude, sem er auðvitað ungi, stafræni Jeff. Kvörtunin er aðeins of augljós; Hann er ALLTOF gervilegur. Þetta minnir mann frekar á eitthvað sem sést í MoCap teiknimyndum Roberts Zemeckis og það er nánast hlægilegt að maður eigi að taka hann alvarlega sem karakter. Brellan er auðvitað á sinn hátt góð, en hún er hvergi í líkingu við það sem snillingarnir hjá Weta í Nýja-Sjálandi hafa sérhæft sig í. Kannski Disney hefði átt að tala við þá. Allavega þá lítur þetta aldrei út eins og neitt annað en góð tilraun. Það var nógu slæmt að sjá þetta gert í flashback-senum en þegar um heilan karakter er að ræða fer þetta að skilja smá vont bragð eftir sig. Á endanum sættir maður sig við þetta því það er einfaldlega ekki annað hægt.

En Tron: Legacy virkaði samt á mig, sem er í sjálfu sér skrítið þar sem ég er augljóslega ekki mjög hrifinn af fyrri myndinni. Aðdáendur hennar ættu samt að sjá margt gott í Legacy því myndirnar eru frekar svipaðar í tón og frásögn. Handrit beggja er líka af svipuðum gæðastandardi. Annars á ég erfitt með að sjá fyrir mér að þessi eldist jafn hroðalega (þ.e.a.s. ef þið teljiið ekki tölvugerða Jeff með) og almennt tel ég að þessi hefur betra afþreyingargildi og aðeins meiri sál. En jafnvel ef slíkir kostir væru ekki til staðar, þá er þetta samt ein allra flottasta myndin frá árinu 2010. Það er a.m.k. loforð.

Meðan ég man…. Hæ Cillian Murphy! Gaman að sjá þig í hvað?… 1 mínútu? Svolítið random.

Besta senan:
Ljósahjólin. Slagsmálin á skemmtistaðnum voru líka fjörug, þökk sé tónlistinni.

 

Categories: Ævintýramynd, Sci-fi | Leave a comment

Post navigation

Skildu eftir svar

Powered by WordPress.com.