Clash of the Titans (2010)

Seifur, almáttugur! Ég veit ekki alveg hvað fór úrskeiðis. Ég hef svosem hugmynd um hvað það gæti verið en greinilega hefur eitthvað mikið klikkað og þar af leiðandi hefur góðu tækifæri verið rústað vegna þess að rándýr, hasardrifin Hollywood-hefndarmynd með grískum guðum og skrímslum á pottþétt að vera hundrað sinnum betri og svalari heldur en þetta. Clash of the Titans er mynd sem ætti að vera svo tryllt skemmtileg að þér gæti ekki verið meira sama um galla sem snerta persónusköpun, frásögn eða jafnvel slæm samtöl. Ég var algjörlega reiðubúinn því að horfa á myndina með því hugarfari að sjá eitthvað hraðskreitt, epískt og töff, enda var það einmitt það sem sýnishornin gáfu til kynna. Svo byrjaði myndin og smám saman fór ég að útiloka orðin „epískt“ og „töff,“ eða allavega þetta fyrra, því í staðinn fékk ég bara kraftlausan rússíbana sem gaf mér epískan kjánahroll oftar en ég sætti mig við. Og frekar en að njóta ferðarinnar byrjaði ég að finna fyrir meira afþreyingargildi í klukkunni á símanum mínum.

Ég skal gefa Louis Leterrier (sem seinast gerði The Incredible Hulk) gott orð fyrir að meina vel, því hann virðist setja sér það einfalda markmið að reyna að skemmta áhorfendum út þessar 100-og-eitthvað mínútur, sem er að sjálfsögðu mjög jákvætt, fyrir utan það að hann nánast slátrar öllu sem viðkemur öðru en hasar, brellum og upplýsingarflæði. Það er nefnilega ekkert skemmtilegt við bíómynd sem fer með plottið (eins grunnt og hallærislegt það þegar er) eins og stökkpall fyrir hasar og persónurnar sem einungis peð fyrir atburðarásina (þar sem hver og einn segir einungis og gerir það sem handritið ætlast til af þeim, án þess að áhorfandinn fái að kynnast þeim eða jafnvel halda með þeim). Þetta gerir alla myndina rosalega þurra og áður en fyrstu tíu mínúturnar eru liðnar er manni þegar orðið skítsama um allt það flotta sem er á skjánum, hvort sem það eru persónur eða einfaldir leikmunir.

Góð saga og persónusköpun er auðvitað ekki skylda þegar maður fer á afþreyingarmynd, en það fer að breytast í stóra kröfu þegar söguþráðurinn er eins og eitthvað úr slöppum þrautatölvuleik (Perseus – aðalpersónan – gerir ekkert nema að flakka á milli staða til að safna upplýsingum og berjast við miserfið kvikindi, sem að sjálfsögðu endar með bardaga við *endakallinn* ógurlega) og það eina sem greinir persónurnar í sundur eru oftast kynin þeirra – og flestar persónurnar eru einmitt karlkyns, þannig að þið getið ímyndað ykkur hvað leikararnir fengu lítið til þess að vinna úr. Ég hataði líka hvað sumar aukapersónur (Pegasus meðtalinn) birtust bara oft skyndilega á hinum asnalegustu tímum, bara vegna þess að sagan þurfti á þeim að halda þá. Ekkert pælt í hvernig þær komust þangað eða hversu ólíkleg nærvera þeirra væri.

Leterrier kann samt á yfirdrifinn fantasíuhasar. Það má hann eiga. Bara verst að hann kann ekkert á spennuuppbyggingu eða flæði og þess vegna virkar hér eins og hann hafi bara kastað fullt af hasarsenum í einn stóran graut og ætlast til þess að maður hafir gaman af því sama hvað (Hulk þótti mér þjást af svipuðu vandamáli = Flottur hasar vafinn utan um leiðinlega atburðarás). Mér fannst líka ófyrirgefanlegt hvað Kraken-senurnar voru stuttar eftir endalausa uppbyggingu. Annars, ef allur þessi hasar hefði verið spennandi og skemmtilegur þá hefði ég verið meira til í að fyrirgefa því sem gerist inn á milli, og þar kem ég að stærsta vandamálinu: Handritið er annaðhvort skítahrúga á stærð við fólksbíl eða myndinni hefur verið misnotað með krafti í eftirvinnslunni. Sennilega bæði. Burtséð frá veikri persónusköpun og óskipulagðri sögu almennt þá eru samtölin á tíðum svo slök að maður fær illt í eyrun. Senur þar sem samtöl koma mikið við eru líka svo hryllilega illa leikstýrðar og gott dæmi mun vera atriðið með örlaganornunum. Ég trúi ekki að Herkúles-teiknimyndin frá Disney hafi tekist að gera þessar fígúrur meira ógnandi heldur en þessi mynd, sem tekur sig alltaf mjög alvarlega.

Hlægilegast finnst mér samt vera hvernig handritið meðhöndlar baksögu Perseusar, sem er hetjan okkar. Við fáum aðeins einhverjar tvær-til-þrjár afar „basic“ og heldur asnalega skrifaðar senur með (fóstur)fjölskyldu hans og þá er ætlast til að við strax skiljum tengslin hans við hana, og sérstaklega föður sinn, sem mikið er vísað í. Svo gerist það (og ath. þetta er EKKI spoiler) að familían er drepin fyrir framan hann og áhorfandinn finnur hvorki fyrir sorginni né reiðinni þar sem við fengum að kynnast henni álíka vel og næsta látbragðsleikara úti á götu. Persónulega liggur mér ekkert svo mikið á því að komast beint í ofbeldið ef ég fæ engar alvöru tilfinningar með uppstillingu sögunnar. Ekki í svona sögu a.m.k.

Það var samt smotterí sem mér tókst að líka vel við. Það er t.d. ómögulegt að neita því hvað myndin lítur vel út. Brellurnar eru einnig mjög flottar (nema í Medusu-atriðinu… Hvað skeði eiginlega??) og tónlistin þjónar umhverfinu vel. Hvað leikarana varðar er voða lítið hægt að segja um þá. Þeir Liam Neeson og Mads Mikkelsen voru langskástir því þeir gerðu eitthvað meira með sína karaktera heldur en bara standa/labba/hlaupa um og segja línurnar sínar. Mér tókst samt aldrei að botna í persónunni hans Neeson, Zeus, því það er eins og samviska hans og hugarfar sé alltaf að breytast. Eina stundina er hann skíthæll, þá næstu er hann að reyna að gera rétt. Ralph Fiennes gerir síðan lítið annað en að hvæsa og leika Hades eins og síðhærðan, skeggjaðan Voldemort sem er nýstiginn út af elliheimilinu. Sem Perseus er Sam Worthington mikið fastur í sínum kunnuglega Avatar-karakter. Það er samt ekki alfarið honum að kenna. Handritið gefur leikaranum ekkert til að vinna með og þess vegna er ekkert annað í boði en að hljóma svalur og þrjóskur í röddu ásamt því að gretta sig og öskra í ofbeldissenum. Manni á ekki að vera svona sama um lykilkarakterinn í epískri ævintýrasögu, og hvað þá í hefndarsögu!

Stelpurnar í myndinni komu samt verst út að mínu mati. Gemma Arterton kemur bara og fer án þess að maður finni eitthvað fyrir því að hún sé að leika. Eina markmið hennar er að vera til staðar svo hún geti útskýrt söguþráðinn reglulega og fyllt upp í eyðurnar, og þess vegna er varla hægt að kalla þetta persónu („exposition-beib“ væri meira hentugt heiti) Alexa Davalos nær heldur ekkert til manns í hlutverki sem er að mínu mati eitt það allra mikilvægasta. Stór partur af sögunni snýst í kringum Andromedu og ég gæti talið senurnar með henni upp með annarri hendi. Mínusstig? Öh, já!

En hvernig stenst svo nýja myndin samanburð við þá gömlu? Sjálfur hef ég í rauninni enga hugmynd því ég hef ekki séð hana í meira en áratug. Ég man samt hvað mér fannst hún óaðlaðandi og skrípaleg og þess vegna ég hef lítinn áhuga á því að kynna mér hana aftur. Það er sniðug hugmynd að taka söguna og búa til nýja mynd, enda eldist hin alveg hræðilega. Harryhausen-brellurnar voru úreltar á jafnvel sínum tíma þegar hún kom út (1981) og í dag er næstum því ómögulegt að glápa á myndina eða svo mikið sem brot úr henni án þess að nudda augun og flissa.

Clash of the Titans hafði frábæran efnivið til þess að gera eitthvað geðveikt flott og tussuskemmtilegt. Þetta er reyndar bara voða týpísk óreiða sem rúllar á miklum hraða. Að vísu er myndin fljót að líða þökk sé þess að það er stanslaust eitthvað að gerast í henni, en það er líka helsta vandamálið. Ef myndin hefði verið gerð upphaflega með því hugarfari að vera bara þetta grautþunna skemmtitæki þá hefði hún getað komið betur út vegna þess að það myndi þýða að leikstjórinn hefði getað skipulagt hana þannig. Í staðinn finnst mér það vera nokkuð áberandi að eitthvað hafi farið til fjandans í eftirvinnslunni enda var myndin strípuð alveg niður upp að beinum í klippiherberginu. Það er enga sögu að finna, heldur einungis leifar af sögu. Við fáum engar persónur, heldur bara leikara í búningum sem segja og gera það sem sagan ætlast til að þeir segi og geri. Hasarinn vefst inn í ævintýrið vegna þess að hann þarf þess og ég hef á tilfinningunni að leikstjórinn ætlaði sér að dreifa hann meira heldur en myndin gerði á endanum. Það er ekkert kjöt til staðar, engin sál, engin spenna, ekkert fjör og þar af leiðandi enginn tilgangur.

Kíkið frekar á Percy Jackson & The Lightning Thief ef þið viljið skemmtilegri 2010-mynd sem fiktar með gríska goðafræði. Hún er í rauninni ekkert sérstök, en hún virkar allavega á mann eins og einbeittari ævintýramynd.

Besta senan:
Medusu-atriðið var dálítið nett þrátt fyrir asnalegt CGI.

Categories: Ævintýramynd | Færðu inn athugasemd

Leiðarkerfi færslu

Sammála/ósammála?

Skráðu umbeðnar upplýsingar að neðan eða smelltu á smámynd til að skrá þig inn:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Breyta )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Breyta )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Breyta )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Breyta )

w

Tengist við %s

Bloggaðu hjá WordPress.com.