Hop

Ég get alveg sætt mig við það að sumar barnamyndir eru bara ekki gerðar til að ná til breiðra hópa. Stundum vilja stúdíóin bara græða á markhópnum þegar þeir sjá hversu auðvelt það getur verið. Í tilfelli myndar eins og Hop þá vita aðstandendur að þeir geta lokkað smákrakkana í bíó vegna þess að þetta er páskamynd frumsýnd í kringum páskatímann, og hún hefur krúttlega kanínu í mennskum klæðnaði á plakatinu.

Snilldin við það að markaðssetja bíómynd til ungra barna er líka sú að hún græðir í rauninni tvöfalt vegna þess að foreldrar þurfa oftast að fara með þeim. Þetta er skuggalega auðfenginn peningur þegar maður spáir í því. Maður tekur líka fljótt eftir því að þessi mynd reynir að hegða sér eins og jólamynd, nema hún skiptir „stórhátíðunum“ út svo hún skari meira fram úr. Þetta þýðir að myndin verður þá reglulega sýnd í sjónvarpi í kringum páska (þá fara fleiri dollarar að rúlla inn), alveg eins og jólamyndir (a.m.k. þessar frægu amerísku) eru stöðugt sýndar ár eftir ár.

Hop er kannski ekki mynd fyrir mig en hún er akkúrat það sem hún á að vera: Einföld, saklaus, barnaleg og klisjukennd. Við fullorðna fólkið höfum séð þessa sögu oft áður, fyndnari og ófyndnari en hérna, en það jákvæðasta sem ég get sagt er að þetta er langt frá því að vera það versta sem þú gætir setið með börnunum þínum yfir. Hún er t.a.m. aðeins skárri heldur en Alvin and the Chipmunks, sem segir mér að leikstjóranum fer eitthvað batnandi. Ekki það að ég haldi í mér andanum af spennu eftir næstu mynd hans.

Myndinni er leikstýrt af Tim nokkrum Hill, og er hann skólabókadæmi um færibandsleikstjóra sem hugsar bara um aurinn. Maður skilur það svosem enda vantar mann oft pening. Það vilja heldur ekkert allir í bransanum verða næsti Spielberg og þegar þú færð svona góða útborgun út úr einhverju jafn metnaðarlausu og þessu ætti ekki að vera mikil ástæða til þess að breyta um atvinnustefnu. Smekksmenn kalla þetta að selja sál sína og því miður er haugur af svona fólki til í Hollywood. Hill er einn af þessum mönnum sem er bara þekktur fyrir eitt, og ef þú ert að gera barnamynd eftir uppskrift um talandi tölvugert dýr þá er hann maðurinn í verkið (tek það fram að hann gerði líka meistaraverkið Garfield: A Tale of Two Kitties). Hop er samt vafalaust skásta myndin hans af því hún hefur þrennt: flotta, litríka tölvugrafík (sem smellur líka prýðilega við öll umhverfi þegar mannfólk er nálægt), skondið cameo frá vönum manni og hálf ofvirkan James Marsden.

Ég veit ekki alveg af hverju það er en Marsden er bara einn af þessum leikurum sem mjög erfitt er að líka ekki við. Honum hefur tekist að standa eftirminnilega upp úr myndum sem eru varla þess virði að nefna (Death at a Funeral t.d.), og þessi á klárlega heima í þeim flokki. Fyrir utan það að vera heldur gamall fyrir hlutverkið sitt (37 ára maður að leika persónu sem ætti að vera 15 árum yngri) er hann í svo háum gír allan tímann að það er næstum því óskiljanlegt. Oftast í svona myndum eru leikararnir nánast sofandi. Marsden á þokkalegt samspil við röddina hans Russell Brand en eitthvað finnst mér samt rödd sóðalega Bretans passa illa. Það er afskaplega erfitt að fylgjast með persónunni án þess að tengja leikarann beint við hana, sama hversu mikið hann reynir að tóna sig niður í stælunum. Leiðinlegt samt miðað við hversu vel hann stóð sig sem Dr. Nefario í Despicable Me, enda átti hann albestu línurnar í þeirri mynd.

Annars þýðir ekkert fyrir mig að teygja þessa umfjöllun neitt frekar. Ég stórefa að þetta sé mynd sem þú ætlar þér að sjá nema þú sért foreldri, mjög ung/ur að aldri eða pínu seinþroska. Krakkar munu skemmta sér vel en ég neita að gefa aðstandendum eitthvað klapp á bakið fyrir að þóknast þeim markhópi því þeir þekkja sjaldan góðar og slæmar myndir í sundur (þ.a.l. er þetta auðveldasti markhópur í heimi til að þóknast). Hefði Hop búið til örlítið meira rými fyrir fleiri fullorðinsbrandara (hún gerir fáeinar tilraunir til þess en með löngu millibili), minnkað aðeins almennu barnalætin og sýnt alvöru hlýju þá fyrir okkur hin hefði þetta getað orðið bara hin ágætasta peningaryksuga.

Í lokin vil ég óska íslenskum foreldrum góðs gengis með að útskýra fyrir börnum sínum af hverju við höfum ekki páskakanínuna á klakanum.

Besta senan:
Allt með The Hoff.

Categories: Ævintýramynd, Gamanmynd | Færðu inn athugasemd

Leiðarkerfi færslu

Sammála/ósammála?

Skráðu umbeðnar upplýsingar að neðan eða smelltu á smámynd til að skrá þig inn:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Breyta )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Breyta )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Breyta )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Breyta )

w

Tengist við %s

Bloggaðu hjá WordPress.com.