The Fighter

The Fighter minnti mig á það hversu góður leikari Mark Wahlberg getur verið og hversu magnaður Christian Bale er á góðum degi. Þetta er einhver mikilvægasta mynd ferils þeirra beggja því núna á þessum tímapunkti var löngu kominn tími á það að þessir menn gerðu eitthvað framúrskarandi. Wahlberg er einn af þessum leikurum sem mér hefur aldrei tekist að líka illa við, en einu ómissandi myndirnar sem hann hefur leikið í eru Boogie Nights og The Departed, og í þeim báðum var hann til fyrirmyndar. Allt inn á milli hjá honum hefur verið voða upp og niður og þessi mynd trónir einhvers staðar mitt á milli. Hún er hörkugóð en gefur manni ekki höggið sem maður vildi fá.

Bale er aftur á móti aðeins betur staddur en það segir sig sjálft þar sem hann er einn hæfileikaríkasti leikarinn á markaðnum. Þegar hann sýnir umhyggju gagnvart kröfuhörðu hlutverki er ótakmarkað hvað hann leggur mikið á sig. Við elskum hann auðvitað öll sem Batman en þær myndir sýna varla brot af því sem hann getur. Mér fannst eitthvað svo pínlegt að sjá hann síðan vannýttan í Public Enemies svo ekki sé talað um Terminator Salvation. The Fighter sýndi mér þessa hlið af honum sem hefur ekki sést síðan áður en hann fór í mainstream-ið, og ásamt American Psycho og The Machinist (þar sem hann stofnaði lífi sínu í hættu með að grenna sig um rúm 20 kíló!!) er þetta aðdáunarverðasta hlutverk sem hann hefur tekið að sér hingað til.

Leikurinn er það eftirminnilegur að hann breytir myndinni úr þokkalegri yfir í eitthvað sem er vel þess virði að sjá. En þó svo að Wahlberg standi sig eins og hetja í erfiðu hlutverki þá hverfur hann svolítið í skuggann á Bale og sömuleiðis Amy Adams og Melissu Leo. Þetta gæti samt eitthvað haft með stærsta vandamál myndarinnar að gera, og það er skortur á fókus hjá Micky Ward. Af öllum karakterum myndarinnar er Wahlberg langmest persónuleikasnauður og maður finnur dálítið fyrir því hversu mikið skemmtilegra það er að fylgjast með hinum. Bale, Adams og Leo eru mun ríkari persónur heldur en sú sem titillinn vísar í en það bitnar meira á handritsvinnunni heldur en Wahlberg, sem á hiklaust heima í þessu hlutverki. Fyrir utan boxið fær hann samt minnst að gera vegna þess að hinar þrjár persónurnar valda fleiri deilum, sem oftar en ekki koma Micky við. Ég hefði samt stutt baráttu Mickys til að ná lengra hefði handritið skrifað hann betur. Þetta er heldur leiðinlegur galli því í lokin á manni að líða ótrúlega vel fyrir hans hönd, en í staðinn er maður bara sáttur.

Bale er samt svo fullkominn sem bróðir hans, Dicky, enda óhugnanlega trúverðugur sem krakkfíkill. Hann er grindhoraður, stanslaust á hreyfingu og oftar en ekki með galopin augu og heilmikið „attitjúd;“ Bale lifir sig svo mikið þetta og ef ég vissi ekki hversu mikla heimavinnu hann vinnur áður en hann tæklar erfið hlutverk þá gæti ég svarið það að maðurinn hefði verið í neyslu í tökum. En burtséð frá kröfunum býður Dicky upp á mjög athyglisvert hlutverk, og alveg sama hversu oft maður hatar hann kemst maður ekki hjá því að dýrka hann pínu á sama tíma.

Ég bjóst nú reyndar við því fyrirfram að leikurinn yrði traustur og rúmlega það, sérstaklega eftir að myndin fór að sópa svona mörgum tilnefningum að sér. Það bíttar samt engu því þetta er frábært leikaralið og því er varla við öðru að búast þegar hráefnin ná svona vel saman. Sá sem kom mér hins vegar mest á óvart var David O’Russell í leikstjórastólnum. Hann hefur aldrei verið í miklu uppáhaldi hjá mér en kannski virðist það bara henta honum fullkomlega að gera mynd sem byggist svona mikið á átökum, reiði og metnaði. Stuttur þráður er það fyrsta sem maður hugsar í tengslum við þennan mann ef þið vitið eitthvað um hann, þótt lýsingin „kvikindi á setti“ gæti þótt meira viðeigandi. Það angrar mig samt lítið hvernig aðstandendur eru í eigin persónu svo lengi sem að afraksturinn er góður, og loksins líður mér eins og Russell kunni að segja almennilega sögu, þó svo að hún sé dálítið klisjukennd.

Russell fær gott hrós fyrir að ná föstum tökum á leikurum sínum, frásögn sem rennur á ljúfum hraða og ágætan stíl sem auglýsir sig aldrei. Hins vegar er ég sannfærður um að einhver annar leikstjóri hefði alveg getað gert sömu hluti og jafnvel betur því Russell skreytir þennan pakka með sama frumleika og einkennir handritið. Tónlistarnotkunin er svolítið Scorsese-leg og heimildarmyndarbragurinn á myndatökunni minnir á það sem Darren Aronofsky (sem er einn framleiðandi þessarar myndar) gerði með The Wrestler. En það gengur svosem upp vegna þess að hver mínúta sem við sjáum á skjánum er raunsæ og trúverðug, og hristingurinn gerir það að verkum að manni líði eins og maður sé staddur þarna með öllu pakkinu. Það er nokkuð sérstakt hvernig maður sogast inn í þetta litla fjölskyldudrama, og það er áhugavert hvernig þær senur eru stundum alveg jafn ákafar og þær sem gerast í boxhringnum. Annars fáum við hérna skemmtilega meðhöndlun á þessum boxsenum og eru þær flestar teknar upp á gamlar sjónvarpsupptökuvélar. Sniðug ákvörðun.

Yfir heildina er The Fighter traust mynd sem rétt missir af því að vera frábær. Það er talsverður kraftur í henni og kryddar það mikið upp á afþreyingargildið en það eina sem er hægt að kalla einstakt eru tilþrif leikaranna, og sama hversu góð þau eru þá geta þau aldrei gert staðlaða mynd að skylduáhorfi. Að minnsta kosti þarftu ekki að vera boxaðdáandi til að kunna að meta hana.

Besta senan:
Dicky-heimildarmyndin sýnd.

 

Categories: Drama | Færðu inn athugasemd

Leiðarkerfi færslu

Sammála/ósammála?

Skráðu umbeðnar upplýsingar að neðan eða smelltu á smámynd til að skrá þig inn:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Breyta )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Breyta )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Breyta )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Breyta )

w

Tengist við %s

Bloggaðu hjá WordPress.com.