The Three Stooges (2012)

The Three Stooges er ekki fyrir hvern sem er, þrátt fyrir að vera þessi „meinlausi“ farsi (um þrjá rugludalla sem eru óbeint þroskaheftir og meiða hvorn annan stöðugt) sem reynir að ná til eins margra og hún getur. Hún styðst nefnilega við afar sérkennilega tegund af húmor – sem er ekki bara sjaldgæf tegund heldur úrelt og rotnandi – og verður stundum svo barnaleg að maður þarf helst að hafa alist upp við Three Stooges, vera yngri en tólf ára eða með sorglega einfalda kímnigáfu til að finnast þetta ekki vera einhvers konar þjáning. Ég gæti svosem alveg haft húmor fyrir slapstick-ofnotkun, ódýru orðagríni og yfirdrifnum aulabröndurum ef fundin er leið til þess að láta þá ganga upp, en það er ekki alveg tilfellið hér. Hins vegar gerist það sjaldan að ég beri svona jákvæðar tilfinningar til myndar sem mér líkar varla við.

Það er skondið að segja það, en The Three Stooges er töluvert áhugaverðari bíómynd en ég gat nokkurn tímann ímyndað mér fyrirfram. Að vísu er metnaðurinn miklu áhugaverðari heldur en lokavaran. Það er allavega partur af mér sem algjörlega þolir hana ekki en síðan er önnur, umburðarlyndari hlið af mér sem hugsar að hér er í rauninni á ferð bíómynd sem gerir sér fullkomlega grein fyrir hvað það er sem hún vill vera: leikin teiknimynd, og tekst henni að vera nákvæmlega það. Farrelly-bræðurnir hafa ekki alltaf gert góðar grínmyndir (reyndar voða sjaldan) en þeir mega eiga það að oftar en ekki sýna þeir persónum sínum blússandi umhyggju. Með þessari mynd gera bræðurnir afar einlæga og elskulega tilraun til þess að endurskapa gamalt og sígilt fyrirbæri, sem augljóslega er þeim ótrúlega kært, og færa það yfir í nútímann án þess að skipta yfir í of nútímalegan tón eða uppfæra húmorinn (fyrir utan misheppnaða klósettbrandara og tilvísanir í „current“ popp-kúltúr).

Gömlu þættirnir og bíómyndirnar (það litla sem ég sá a.m.k.) fannst mér oft vera skemmtilegt gláp í æsku og finnst mér það jafnvel ennþá í dag hafa sinn sjarma en þessi bíómynd er ekkert nema böggandi hermikráka sem reynir alltof mikið að fanga þessa gömlu takta til að ná góðum árangri. Eftirherman er þó hér um bil fullkomin en handritið er engu að síður grunnt, þvingað og dregst efnið verulega á langinn með leiðinlegum, þreyttum og tættum söguþræði. Myndin er kannski ekki sálarlaus og er furðu athyglisvert hversu langt hún gengur til að virða hráefnið, en hún er voða sjaldan fyndin, sama hvað hún reynir og reynir. Teiknimyndahljóðin fara líka í mann eftir fyrstu 30 skiptin. Aðdáendur geta samt ekki kvartað því þetta er allt 100% í takt við upprunalega stílinn.

Mér leið reyndar líka eins og ég gæti allt eins verið að horfa á fjórfalt verri útgáfu af þessari sömu mynd, og það er eitthvað sem ég hefði eflaust fengið ef Farrelly-bræður væru ekki svona miklir Stooges-aðdáendur. Maður hefði þó hvatt þá til þess að leggja nostalgíuna aðeins til hliðar og prufa að setja meiri hnyttni og betra, fjölbreyttara innihald, sem væri reyndar að biðja um mjög mikið. Það er samt engin afsökun að hafa heilasellurnar á lægstu stillingu bara vegna þess að upprunalega efnið var þannig líka. Tímarnir hafa breyst, síðast þegar ég vissi.


(Sofia Vergara sýnir best í þessari mynd að hún á ekki að vera í hverju sem er)

Það eru pirrandi kaflar í myndinni og sumir alveg einstaklega glataðir en miðað við ódýra húmorinn er ég hissa yfir því að hafa ekki fengið kjánahroll miklu oftar, þannig að í rauninni má segja að þessi mynd kom mér þægilega á óvart, þótt ég muni aldrei geta mælt með henni. Þessi mynd hagar sér eins og smákrakki, en ekki eins og óviðráðanlegur smákrakki sem reynir á þolinmæði manns, og þess vegna er erfitt að pirrast of mikið út í hana. Bara svona svipuð tilfinning og þegar leikskólabarn krotar handa manni ljóta mynd. Það þýðir ekkert annað en að glotta kurteisislega, klappa þeim og hrósa þó maður viti að engin list sé í höndunum. Farrelly-bræður skelltu heilmikilli ást í þessa mynd, en þegar ég hugsa um hana þá fæ ég svona tilfinningu eins og þeir séu orðnir að ofvöxnum smábörnum, með kómískri ofbeldisþörf en hjarta úr gulli. Alveg eins og aðalpersónurnar.

Annars held ég að margir muni vanmeta það hversu fínt samspilið er á milli þremenninganna. Þeir Will Sasso (sem MadTV aðdáendur ættu að þekkja vel), Chris Diamantopoulos (sem Twenty-Four aðdáendur ættu að kannast við) og Sean Hayes (sem Will & Grace unnendur dýrka eflaust) missa sig alveg í hlutverkunum og herma allir gallalaust eftir forverum sínum. Ég get ekki ímyndað mér neina aðra fanga Three Stooges-andann svona vel, sama hversu pirrandi þeir geta verið líka, en það veltur vissulega bara allt á þínu áliti á þessum húmor. Það er það eina sem skiptir máli upp á væntingar að gera og hve gott ánægjugildið er. Eða sterkt áfengi.

Stroh 60 til dæmis.

Ég kemst samt ekki yfir það hversu langt er gengið með saklausa, afleiðingarlausa ofbeldið, og samkvæmt þessari mynd er það ekki nema býsna óþægilegt að fá dúndrandi vélsög á kollinn. Ekkert of alvarlegt samt. Ekki einu sinni sár. Bara nokkrir neistar og hausverkur.

PS. Larry David leikur úrilla nunnu, en það er ekki eins fyndið og það hljómar.

PPS. Ég er að vísu ánægður með það hve illa er farið með Jersey Shore liðið.

Besta senan:
Það er satt að segja engin „standout“ sena að mínu mati, heldur bara fullt af litlum bútum sem mátti hafa gaman af. Bara rétt svo.

Categories: Gamanmynd | 2 athugasemdir

Leiðarkerfi færslu

2 thoughts on “The Three Stooges (2012)

  1. Daníel Rósinkrans

    Er þetta nokkuð eins slæmt og þegar þeir reyndu að lífga við Laurel and Hardy tvíeikið með kvikmyndinni The All New Adventures of Laurel & Hardy in ‘For Love or Mummy’ ?
    (http://www.imdb.com/title/tt0143096/)

    Eins slæm og hún ku að vera, þá á ég aldrei eftir að geta horft á þá kvikmynd. Persónulega finnst mér að það ætti bara að leifa þessum gömlu köppum, Laurel and Hardy, The Three Stooges, Chaplin bara fá að njóta sín í friði.. Blessuð sé minning þeirra.

    Kannski hefur það eitthvað að segja að ég hef aldrei verið mikill aðdáandi The Three Stooges, þrátt fyrir að hafa gefið þeim séns. Aftur á móti elska ég allt við Steina og Olla (nema múmíu myndina), Chaplin er einnig frábær! :)

  2. Varúð, langlokusvar!

    „Persónulega finnst mér að það ætti bara að leifa þessum gömlu köppum, Laurel and Hardy, The Three Stooges, Chaplin bara fá að njóta sín í friði.. Blessuð sé minning þeirra.“

    Veistu, já, ég er að mörgu leyti sammála þessu. Maður hefur oft gaman að klassík eins og Lauren & Hardy og Bakkabræðrum en metur klassíkina aldrei sem neitt mikið annað en annaðhvort barn síns tíma eða pjúra nostalgíu. Ég var ansi hrifinn af Steina og Olla sem krakki sjálfur en það þýðir ekkert að beinþýða upprunalega efnið án þess að handritið geri sér grein fyrir því að tímarnir hafa mikið breyst. Þetta er einmitt ástæðan af hverju t.d. 21 Jump Street tók alveg svakalega hallærislega 80s þætti og bjó til í staðinn alveg næstum-því-brilliant paródíu á buddy/löggu/unglingamyndir. Hún fór í hárrétta átt með efnið. Miami Vice (þó svo að það hafi ekki verið gamanþáttur) uppfærðist líka allsvakalega í andrúmslofti með Michael Mann-myndinni. Ég sá samt aldrei Starsky & Hutch þættina, en mig minnir að þeir hafi tekið sig miklu meira alvarlega en myndin.

    Að mínu mati hefði verið best að gera Three Stooges í últra retró-stíl, næstum því eins og The Artist gerði, þannig að hún hefði komið meira út sem stúdering og fagnaður á gömlu formati í stað þess að fela það að húmorinn eldist ekki vel. Hún hefði þurft að vera stílíseruð í drasl þannig að úrelti húmorinn hefði í rauninni komið meira út eins og partur af abstrakt tón. Ef ekki, þá hefði bara þurft að móta mjög snjallt handrit um heimskulegt fólk.

    Til samanburðar dettur mér ekki í hug annað en John Landis-myndina The Stupids. Hún var ekkert súpersnjöll en hún kom ekki fram við áhorfendur eins og fávita. Hún fjallaði í staðinn bara um nautheimska karaktera, sem sögðu og gerðu heimskulega hluti á meðan allir í kringum þá voru eðlilegir.

    Möguleikarnir fyrir Stooges voru einhverjir, en myndin var í staðinn gerð af einungis nostalgíutengdum áhuga. Ég las að Farrelly-bræður hafi reynt að gera þessa mynd síðan ’96.

Sammála/ósammála?

Skráðu umbeðnar upplýsingar að neðan eða smelltu á smámynd til að skrá þig inn:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Breyta )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Breyta )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Breyta )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Breyta )

Tengist við %s

Bloggaðu hjá WordPress.com.