The Bourne Legacy

Á svona stundum er ótakmarkað hversu oft er hægt að ranghvolfa augunum til að koma því til skila að sumt á einfaldlega bara að láta í friði. Síðast þegar ég vissi þá voru þeir Indiana Jones og Jack Sparrow búnir að undirstrika það með klúðurslegum endurkomum að oft er betra þegar þrennt er. Þetta gildir sérstaklega um þríleiki sem líta út fyrir að pakka sínum græjum saman eftir lokalotuna. Stundum er sagan bara búin, en Hollywood-maskínan áttar sig auðvitað sjaldan á því hversu virðulegt og kúl það er að hætta á toppnum. Þess vegna liggja þeir yfir framhalds- eða endurræsingarhnappinum þangað til fólk fær leið á því sem það naut til botns áður. Ég er einmitt mikill aðdáandi Bourne-myndanna þriggja og ef ég á að segja eins og er þá langaði mig rosalega til að taka þessa nýjustu í sátt.

Annað en þegar Jones eða Sparrow ruddust inn óvelkomnir til að sýna að þeir séu ennþá „með’etta“ þá fannst mér tilhugsunin að búa til Bourne-framhaldsmynd án titilhetjunnar ekki hljóma svo illa. Hugmyndin var nógu heimskuleg til að sannfæra mig um það að eitthvað innihald myndi leynast á bakvið þetta, svo ég taldi mig trú um að þetta væri ekki eingöngu peningaplokk á priki. En vitaskuld var það áður en ég sá svo myndina, þegar ég gerði ráð fyrir því að leikstjórinn Tony Gilroy (sem átti þátt í handritunum á hinum þremur) myndi virða vörumerkið og skila afrakstri sínum með öguðum eða í það minnsta áhugasömum vinnubrögðum.

The Bourne Legacy er svo sem langt frá því að vera illa unnin bíómynd. Leikararnir leggja allt á sig, myndatakan er góð, hasarinn fínn og mér finnst einnig athyglisvert að sjá hvernig handritið gefur skít í hlutlausa áhorfendur og ætlast í staðinn til þess að allir hafi séð hinar myndirnar til að geta fylgt þessari án þess að vera með ruglaðan hausverk. Ef þú hefur ekki séð neina Bourne-mynd þá er skylda að hita upp Legacy með þriðju myndinni, þar sem þær gerast á sama tíma, en til að þriðja myndin skýrist miklu betur er helst þörf á því að þekkja hinar tvær. Ég skil þess vegna ekki alveg handa hverjum þessi mynd er. Hún gengur ekki upp sem endurræsing og ef menn eru Bourne-unnendur þá sé ég ekki betur en að þeir verði rauðir og áttavilltir í framan eftir þessa. Ef þeir eru þá ekki sofnaðir.

Kostir myndarinnar breytast í stórfurðulegan pirring þegar neikvæðu þættirnir vinna svona gegn þeim, því sama hversu góðir leikararnir eru, þá er handritið svo spennusnautt, teygt, þurrt, hefðbundið og óathyglisvert að fyrirmyndarleikarar eins og Jeremy Renner, Rachel Weisz og Edward Norton verða ótrúlega vannýttir. Fókuseraða myndatakan er örlítið stabílli heldur en þegar Paul Greengrass sat við stjórnvölinn, en kosturinn við hristinginn á tökuvélinni er þessi viðbætta orka sem Greengrass stuðaði sögurnar með, sem er skömmustulega fjarverandi hér. Hasarinn kemur reyndar vel út, fyrir utan það að hann étur samanlagt upp svona átta mínútur af heildarlengdinni, sem er vægast sagt ófullnægjandi þegar maður horfir á 135 mínútna spennumynd. Og miklu, miklu meira ófullnægjandi þegar maður miðar við hversu pakkaðar hinar myndirnar voru af slagsmálum, skothríðum og eltingarleikjum. Eltingarleikurinn stýrði söguþræðinum en hér er það öfugt. Alls ekki það sama.

Myndina skortir púlsinn sem hinar höfðu. Það finnst mér vera stærsti og alvarlegasti gallinn. Með betri söguþræði, þéttara flæði og ferskari atburðarás hefði maður líklegast fengið það sem maður borgaði fyrir (eins gott að ég borgaði ekki). Í staðinn er þetta bara eins og langur, sallarólegur pilot-þáttur sem vekur upp déjà-vu minningar af fyrstu myndinni. Legacy er líka lengsta myndin af öllum fjórum og það fer hvergi framhjá aðdáendum því hún eyðir þvílíkt miklum tíma í annaðhvort ekki neitt eða alls konar óspennandi hluti. Hún er heillengi að drulla sér í gang og svo þegar það loksins gerist þá skellir hún sér aftur í hlutlausan gír stuttu síðar eftir að besta hasaratriðinu er lokið. Hún skríður svo áfram í smátíma og eftir ágætis eltingarleik í lokin byrjar síðan klassíska Moby-lagið að spilast og myndin er skyndilega bara… búin!

Ég get ekki trúað öðru en að leikstjóranum hafi verið nokkuð sama um þessa framleiðslu. Hann heldur þokkalega utan um senurnar sínar, sem segir mér að hann hefur ekki verið sofandi í tökum, en heildarpakkinn gerir sér engan veginn grein fyrir lýsingunni „afþreyingarmynd.“ Legacy á alls ekki skilið að bera Bourne-nafnið. Renner er að vísu góður arftaki og hann er m.a.s. svo góður að ég hefði tekið á móti honum með opnum örmum ef um betri mynd væri að ræða. The Bourne Supremacy finnst mér vera virkilega góður þriller sem varð betri með hverju áhorfi og Ultimatum fíla ég í logandi tætlur! Allt sem hún er, það nær þessi ekki að vera, eins mikið og hana langar til þess. Ég er ekki eins mikill aðdáandi Identity en í samanburði við þessa nýjustu er hún ein besta mynd sem ég hef séð. Þetta er ein af tilgangslausustu myndum ársins 2012. Ekki grútléleg en samt frústrerandi mynd sem ristir grunnt og mér sárnar við þá tilhugsun að nú hefur bæst við fatlað eintak í þessa stórfínu bíóseríu.

Kannski solid fimma ef maður er hlutlaus eða bindir engar væntingar en sem aðdáandi dreg ég hana niður um heilt stig.

Besta senan:
Eftir klukkutímabið skiptir Renner loksins í Bourne-gírinn í húsinu hennar Rachel Weisz. Gott stöff.

Categories: Spennumynd | Færðu inn athugasemd

Leiðarkerfi færslu

Sammála/ósammála?

Skráðu umbeðnar upplýsingar að neðan eða smelltu á smámynd til að skrá þig inn:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Breyta )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Breyta )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Breyta )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Breyta )

Tengist við %s

Bloggaðu hjá WordPress.com.