Movie 43

Oft hef ég séð góða leikara rústa mannorði sínu tímabundið í stórum hlutverkum og skítamyndum sem lykta svo illa að mig langar að loka augunum vegna sviða, án þess að mér sé leyft það.

Það er hægt að afsaka allan fjanda, eins og lélegt drama, þreyttan hrylling, latan listagjörning, ömurlega hasarmynd, í rauninni hvað sem er sem gerir ágætan leikara að algjöru fífli út lengd á við heila mynd. Einhvern veginn finnst mér alltaf erfiðast fyrir fólk með alvöru hæfileika að hrista af sér skömmina þegar það tekur þátt í viðbjóðslega misheppnuðu gríni, því þá eru allir viljandi að gera sig að fíflum – óafvitandi hversu pínlegir þeir eru – og verra er að mér sem áhorfanda á að finnast þetta ofboðslega fyndið. Mannvonskan er of mikil til að mér finnist þessi ómeðvitaða masókistahegðun eitthvað hlægileg.

Kannski er ég bara of „nojaður“ en fjarstæðukennda kenning mín er sú að Movie 43 gerir sér fulla grein fyrir því hversu vond hún er, og refsar hún þ.a.l. öllum sem koma nálægt henni, forvitninnar vegna. Ímyndið ykkur hnefafylli af myndum sem minna ykkur á það af hverju þið elskið kvikmyndir sem listform, snúið þessari tilfinningu við og þá breytist lokavarann í kvalarfullan hrekk, og áhorfendur eru gerðir að stærsta og mest móðgandi brandaranum. Allir sem telja sig vera með ágætan húmor geta átt von á misþyrmingu sem endar á opnu sári, og það grær ekki fyrr en (segjum) árið 2021.

movie43_0005

Það er staðreyndarvilla að kalla þetta bíómynd, en hvað sem á kalla þetta (segjum fávitapróf) þá tekst Movie 43 að skíta á hverja einustu ferilskrá hjá öllum sem að henni komu, réttlætanlega. Lyktin mun aldrei hverfa því efniviðurinn er óásættanlega slæmur og í ljósi þess að hálft Hollywood tók þátt í þessu rusli verður fallið mun epískara. Sumt af þessu rugli sem stjörnurnar hafa blekkt sig út í er eitthvað sem leiklistaskólar og kvikmyndafræðingar ættu að velta fyrir sér næstu árin. Ég hef séð þær margar hræðilegar á minni ævi, en sjaldan lent á eins einkennilegu klúðri og þessu.

Til að ná áttum, sortera úr hausverknum og spara margar blaðsíður af skoðunum sem leka út úr heila sem hefur orðið fyrir ljótri árás, þá er langsniðugast að brjóta upp Movie 43 og hlaupa í gegnum öll brotin sem hún fremur – í réttri tímaröð.

Hér eru 43 pínlegar staðreyndir um myndina og lykilástæður af hverju hún á lítið erindi inn í siðmenningu:
(og já, ég mun feitletra ástæðurnar sem ég held að tengist því beint að myndin er einkabrandari frá sjálfum Satan)

1. Lítum á tölurnar; ekki nema 6 milljón dollara kostnaður, 10-14 tengingarlausir sketsar, 13 bjartsýnir leikstjórar, 19 áttavilltir handritshöfundar og leikarahlaðborð sem undarlega nær að fjórða tug, og verra er að flestir líta út fyrir að lifa sig inn í grínið! Allt þetta mannafl er það sem þurfti til að búa til ein stærstu skammarverðlaun síðustu ára. Flestir leikarar eiga að meðaltali svona fimm mínútna skjátíma og á slíkum tíma eru sumir meira niðurlægðir heldur en nokkurn tímann væri hægt í stakri mynd í fullri lengd.

2. Myndin er 98 mínútur. Ábyggilega hlægileg í eina og hálfa.

3. Ef Kentucky Fried Movie og verstu atriðin úr SNL myndu eignast barn…

4. Framleiðsluna mætti líkja við klesst og tætt púsluspil. Aðstandendur hringdu í eitthvað af sínum frægustu vinum og öll myndin var tekin upp yfir margra ára tímabil. Ef leikarar voru til í þetta en ekki lausir strax, var beðið eftir þeim.

5. Það segir yfirleitt of mikið þegar enginn áhugi fer í það að finna góðan titil, eða titil sem eitthvað vit er í.

6. Aldrei verður myndin svo hræðileg að hún byrjar að vera skemmtileg. AL-DREI.

7. Enginn skilningur er á öðru en yfirborðskenndu gríni. Þess vegna er myndin rasísk, barnaleg, ógeðsleg og kvenfyrirlitningin er nánast eins og heill metnaður út af fyrir sig.

8. Kannski hefði verið hægt að gera gott úr sumu efninu þarna, en ekki þegar kvikmyndagerðamennirnir eru apar.

9. Farrelly-bræðurnir eru nógu andskoti mistækir þegar þeir eru saman. Annar þeirra, Peter, er einn helsti aðstandandi þessarar myndar og ef ég þyrfti að giska þá er hann „ófyndni“ bróðirinn.

10. Í fyrstu atriðunum er óbeint varað áhorfendum við að það sem koma verði vægast sagt hroðalegt. Eitthvað er minnst á að maður eigi eftir að skíta út innyflum sínum, blæðandi úr augunum og finna sig knúinn til að slíta af sér tittlinginn eftirá. Ekki bjóst ég við því að myndin myndi best gagnrýna sig sjálfa… áður en hún reynir að þvinga þig til að klára restina af setunni.

11. Mér skilst að til séu tvær ólíkar útgáfur af myndinni og muninn er aðallega að finna á milli sketsana (kallast framing device), en atriðin á milli eru næstum því verri en allt sem á síðan að vera „fyndið.“ Næstum því.

12. Útgáfan sem ég sá fjallaði um nokkra óþolandi unglinga sem pína sig í gegnum hvert djókið á eftir öðru sem þeir horfa á í tölvunni sinni (og við fáum að njóta gleðinnar með þeim). Í hinni útgáfunni eru víst Dennis Quaid, Greg Kinnear, Common og Seth McFarlane eitthvað að flippa. Skal veðja heilum fimmara að það sé örugglega skárri útgáfan.

13. Myndin heldur að hún sé að gera eitthvað nýtt, en hún er bara löt. Hver einasti skets byggist undantekningalaust í kringum aðeins einn brandara (s.s. eitt „punchline“), og atriðin ganga öll út á það að blóðmjólka þann brandara með eins refsandi hætti og hægt er.

14. Í fyrsta sketsinum eru Kate Winslet og Hugh Jackman á stefnumóti. Ekkert óeðlilegt við það fyrir utan lafandi punginn á hálsinum hans. Þetta er brosleg tilhugsun í svona 30 góðar sekúndur. Svo heldur þetta áfram. Og áfram.

15. Þessi pungbrandari hefði ekki einu sinni flogið fyrir áratugi síðan.

16. Jackman var fyrsti leikarinn til þess að vera ráðinn, Winslet kom beint eftir. Þeirra atriði var það fyrsta sem var tekið upp. Síðan var það klippt saman og sýnt öðrum leikurum til að reyna að sannfæra þá um að vera með í restinni.

17. Ég held að leikarar hafi annaðhvort hugsað eitt af þrennu þegar þeir sáu fyrsta sketsinn:

a) „Djöfull er Jackman djarfur! Ég vil vera með.“
b) „Fjölskylda mín er í gíslingu, ég verð víst að vera með.“
c) „Vá hvað ég er með lélegan húmor.“

Er þetta þá allt Hugh að kenna??

18. George Clooney leit víst á handritið og misbauð það sem hann sá. Ef það er einhver duglegur að halda sig frá sorpmyndum undanfarið þá er það Goggi.

19. Eins og á við um alla þá reyna Naomi Watts og Liev Schreiber of mikið, en þeirra til varnar er búturinn þeirra – sem er annar sketsinn í myndinni – ekkert svo hörmulegur. Reyndar sá næstskásti.

20. Watts og Schreiber eru gift í alvörunni. Það er eina ástæðan fyrir því að mér finnst eitthvað örlítið fyndið við þeirra hlut.

21. Anna Faris leikur unga konu sem dreymir um það að kærasti hennar kúki á sig. Hann ákveður þ.a.l. að dæla í sig mexíkóskum mat og hægðarlyfjum. Drulluslappt. Í alvörunni.

22. Faris og Chris Pratt (sem leikur kærasta hennar) eru par í raun. Af hverju er þá ekki atriðið þeirra fyndnara??

23. Þegar heimsendir kemur hef ég áhyggjur af því að það verði ekki til nægur matur handa nánustu, en ég hef sterkan grun um að alltaf verði einhvers staðar til eintök af þessari mynd úti í heimi.

24. Emma Stone og Kieran Culkin eru betri en þetta. Álit mitt á báðum aðilum lækkaði umtalsvert. Hroðalegur bútur.

25. Því lengur sem horft er á myndina, því meira fer hún að minna á hina eitruðu Extreme Movie, sem var verri.

26. Trey Parker og Matt Stone komu að þessari mynd í einhvern smátíma, en bökkuðu síðan út áður en þeir fengu að taka upp atriðið sitt. Fúlt?

27. Richard Gere er greinilega sá eini sem lítur út fyrir að skammast sín. Gott hjá honum, en fyrir að þiggja vinnuna er hann meðsekur.

28. Varla hefur sést meiri vanhelgun á DC-fígúrum en þegar Jason Sudeikis, Leslie Bibb, Justin Long og Uma Thurman koma á skjáinn.

29.  Stutt auglýsing um börn sem föst eru inn í hraðbanka hefði getað orðið fyndnari, en eins og stendur er þetta langbesta atriðið sem er í boði.

30. Chloe Grace-Moretz sést byrja á blæðingum. Elizabeth Banks leikstýrði þessum djóki. Ögh.

31. Hversu furðulegt er það að þetta er ekki eina 2013-myndin þar sem Chloe byrjar á túr í fyrsta sinn?? Hefði haldið að það væri svona „one shot“ dæmi. Greinilega eru sumar að fullorðnast.

32. Movie 43 er ekki rétta myndin til að „fullorðnast“ í.

33. Beint eftir blæðingarlápunktinn kemur feik túrtappaauglýsing. Mátti reyna en átti aldrei séns.

34. Af einhverjum ástæðum ákvað Brett Ratner að leikstýra kafla þar sem Johnny Knoxville og Seann William Scott (einmitt þegar ég hélt að allir þoldu ekki Dukes of Hazzard) eiga samskipti við búálf. Gerard Butler leikur búálfinn. Þetta er ekki eins súrt og það hljómar, bara flatt – eins og flest frá Ratner.

35. Brett Ratner má éta grýtuskitu. En bara ef hann kafnar.

36. Lýsingin að ofan á einnig við um leikstjóra að nafni Steven Brill. Hann gerði til dæmis Little Nicky, Mr. Deeds og leiðinlegu unglingapartana í þessari mynd.

37. Einu sinni hefði verið viðeigandi að spyrja hvað Butler væri að gera í dvergastærð, en oftast veit maður ekkert hvað hann er að hugsa hvort eð er. The Bounty Hunter og Playing for Keeps sáu um það.

38. Colin Farrell átti að leika bróður Butlers. Hann hætti við fyrir tökur. Heppinn.

39. Stephen Merchant (sem ég leit alltaf nokkuð hátt til) og Halle Berry (nýkomin aftur á gott ról frá og með Cloud Atlas) eiga í sameiningu einhvern feilaðasta brandara sem mun nokkurn tímann sjást á öllu þessu ári og næsta. Útlit þeirra í lokin er eitthvað sem mun ásækja martraðir barna minna.

40. Það er smá séns á því að Terrence Howard sé kynþætti sínum til skammar. Þar fóru öll stigin sem hann fékk eftir Crash.

41. Josh Duhamel.

42. Þegar lokatextinn byrjar í svona mynd þá er loksins komin ástæða til þess að brosa, en ekki þegar leynist heill aukaskets, sem hefst löngu eftir að myndin ætti að vera búin. Kemur þá ekki leikstjórinn James Gunn með atriði upp úr þurru og minnir enn eitt skiptið á það hvað hann getur verið með sjúkan og leiðinlegan húmor. Þarf ég í alvörunni að hafa núna enn meiri áhyggjur af Guardians of the Galaxy??

43. Elizabeth Banks kemur verst út úr allri myndinni að mínu mati, en bara því hún bæði leikur og leikstýrir.

Hvort sem mér líkar það betur eða verr er þetta ógleymanleg og stórmerkileg mynd. Saklaust grín er eitt, miskunnarlaust mongó-grín er eitthvað sem snertir viðkvæmar taugar. Að leggja í þetta gláp er á ábyrgð lesandans, því Movie 43 er svo sögulega stórt ógeð að hana ætti helst að líta á sem áskorun í stórum vinahópi, til að sjá hver nær að gretta sig sjaldnast. Annars þarf svosem ekki að bragða á hlandinu til að vita það að ekki er góð hugmynd að testa það. Og þeir sem óvart enda á því að hlæja af sér sitjandann kaldhæðnislaust þurfa að láta tékka á sér vitlausa beinið, kannski jafnvel fjarlægja það. Það jákvæðasta sem kom út úr áhorfinu var að mig langaði til að horfa á allar mínar uppáhaldsmyndir aftur, og faðma þeim að mér fastar en áður.

tveir

PS. Julianne Moore og Tony Shaloub fengu þann heiður að vera klippt út úr myndinni. Þau sluppu of auðveldlega (og hversu slæmar ætli þeirra senur hafi þá verið??).

 

Categories: "ert-ekki-að-grínast??" mynd, (mynd sem varla er hægt að flokka), Kryddblöndumynd, Sori | Færðu inn athugasemd

Leiðarkerfi færslu

Sammála/ósammála?

Skráðu umbeðnar upplýsingar að neðan eða smelltu á smámynd til að skrá þig inn:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Breyta )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Breyta )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Breyta )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Breyta )

w

Tengist við %s

Bloggaðu hjá WordPress.com.