Lífsleikni Gillz

Note: Fyrst að titilmaðurinn fær að sletta úr sér vitið með enskuna, þá nýti ég hér mér tækifærið einnig í kvíarnar. En bara að þessu sinni.

Jú, hart kann Gillz að lyfta, djamma, umdeilanlega alltof mikið án þess að fara ofan í það með smásjá. En hann veit annars vegar hvaða hópa hann er að tala til en þeir kannski pæla ekki allir í því hvað „sannleikshúmor“ getur auðveldlega breyst í hégómafullan og niðrandi unglingahúmor. Ef einhverjir voru á þeirri skoðun um að „G-maðurinn“ hafi þurft að re-inventa sitt merki áður, eða átt að vera löngu búinn að því, þá hefur sjaldan verið meira þörf á því áður en núna. Burtséð frá misvolgu gæðum þessara fjögurra þátta sem voru klesstir saman fyrir bíóútgáfu, þá er allt löðrandi í svona „too soon“ fiðring þegar maður horfir á eitthvað sem basically er kallað „Ýktar en lógískar lexíur frá umdeilda manninum.“

roeeÉg skal segja þetta um Egil. Hann er alls, alls ekki slæmur ef við erum að ræða um útgeislun á skjá og léttan sjarma (og hvað okkar stuttu samskipti varðar; ákaflega kurteis og kammó gæi). Ef hann kæmi bara ekki svona oft út eins og hann elski sjálfan sig aðeins meira en kameran gerir þá væri hægt að nota hann rétt. Mér t.a.m. fannst hann virkilega standa sig í Svörtum á leik fyrir það sem hann var. Sést líka í þessum þáttum hans að hann kann að leika sér að orðum, þ.e.a.s. burtséð frá slettufjallinu sem myndast á stærð við samanlagðan vöðvamassa á skjánum. Mér fannst annars þættirnir Mannasiðir vera heldur einhæfir í formi en þó þrælgóðir. Kannski er ég bara meira ósammála djók(en-samt-ekki-djók)heilræðum hans í Lífsleikninni, þó ég viðurkenni að hann hitti naglann á höfuðið með einum eða tveimur höggum af hverjum þrjátíu. Sennilega eru tímarnir bara svona breyttir síðan 2010, eða efnið bara almennt orðið þreyttara, þ.a.l. ófyndnara, á vitlausum stað á röngum tíma, í réttu kvikmyndahúsi en samt ekki.

Eins töff og fylgjendur „G-Höfðingjans“ telja það vera að bomba þessu í bíósali þá eru það stór mistök að mínu mati. Á undan sýningunni sem ég fór á var sýnd lengsta – grínlaust, LENGSTA – hamborgaraauglýsing veraldar, frá Fabrikunni (dö…), og hún kom út í bullandi háskerpu en þegar Lífsleiknin fór í gang var þetta eins og að spila DVD disk með árshátíðarvídeói bransaköggla, pixlað og ljótt þegar skellt er því upp á tjöld kvikmyndahússins með mest viðeigandi nafnið. Gillz-höllin hefði líklega leyft þessu að shæna ef hugmyndin hefði verið sú að búa til eitthvað bíómyndaefni frá upphafi, í bíógæðum, en nei. Þessir þættir eiga eingöngu heima á tölvuskjám eða HD sjónvörpum ef maður situr nógu langt frá. Á svoleiðis skala eru framleiðslugæðin og samsetningin meira en ágæt.

Heldur er það þó þreytandi prógrammið þegar fjórir þættir eru sýndir trekk í trekk. Væri ég aðdáandi þáttana væri mér örugglega meira sama, en djókarnir eru svo shallow og fullir endurtekninga að snjallt væri að leyfa sér að speisa þá meira út, sem er einmitt ástæðan af hverju þetta á að vera SJÓNVARPSefni. Hefði ekki verið sanngjarnt að rukka þá töluvert minna fyrir miðann? Eða eru dýrkendum hins Þykka bara slétt sama?

relÍ ljósi umdeildra aðstæðna er skiljanlegt að þetta hefur legið á hillunni síðan 2011. Aðdáendurnir fá að sjálfsögðu alla gleði ofan í sig og ég læt lesendur meta það sín á milli hversu mögnuð fyrirmynd það er sem kennir manni að allir samkynhneigðir karlmenn elska mest að ræða um Eurovision, undantekningarlaust. Þessi „hommaþáttur“ (þriðji í röðinni, fyrstur eftir hlé) er svo ótrúlega Un-PC að ég sökk í sætið af aulahrolli og fáeinum glottum sem ég skammast mín fyrir (þökk sé Arnari Grant að mestu – og Haffa Haff fyrir að hafa húmor fyrir sjálfum sér, kannski fullmikinn). Það er eins og G-Force’ið tali óbeint niður til samkynhneigðra á meðan hann gerir grín af þeim haldandi síðan sjálfur að hann sé að knúsa hópana eins og þeir leggja sig fasta að sér. Að vísu gerir Tálkni (<– „gills“, get it?) mikið grín að sjálfum sér í leiðinni, en ekki alveg á réttum forsendum. Fyndið er eitt, rangt er annað og sérstaklega ef afsökunin er að ganga skilyrðislaust yfir mörk.

Það eru fínir kaflar þarna á milli, og því miður er hægt að kenna vanhæfum leikstjórum um færa rök fyrir því að þetta sé eitt fyndnasta íslenska efni sem hefur lengi ratað í kvikmyndahús – án þess að vera alfarið óviljandi hlægilegt, en fyrir minn ógreiddan aur eitt það vandræðalegasta til skiptana. Eins grunn og hugsunin á bakvið allt er, kemur sannleikurinn aðeins stundum í smáskömmtum. Ég hló t.d. að pælingum með allt utan höfuðborgarsvæðisins sem „krummaskuð“, þangað til efnið er dottið í vestrænu klisjurnar sem G-Bletturinn dýrkar svo og módelar sig eftir. Restin sveiflast til og frá og verður annað hvort  flöt og þegar einkahúmor bransavinanna er kominn í hámark byrjar maður að ranghvolfa augum. Steindi var löngu búinn að mjólka allt sem hann gat út úr staðreyndinni að frægt fólk á Íslandi elskar oft að taka þátt í gríni með öðru frægu fólki. Við föttum! Að vísu, miðað við fjölda íslenskra „stórleikara“ sem ekki mættu á frumsýninguna geri ég ráð fyrir að einhverjir þeirra vilji kannski ekkert tengja sig mikið við efnið, nema þeir voru bara svona uppteknir. Eða sögðu það.

Það er í sjálfu sér nákvæmlega enginn tilgangur að gagnrýna svona „verk“ því verkið gagnrýnir sig sjálft og markhópurinn og áhrifagjörnu einstaklingarnir sem sjá alla djóka sem sannleika eru nokkuð læstir á meðan aðrir horfa í hina áttina. Sumir gefa þessu eflaust átta (útbrennda?) Chuck Norrisa af tíu mögulegum, og tían fullkomnast svo hjá þeim þegar allir sex þættirnir eru komnir í hillurnar þar sem alvöru menningargullmolar ættu að vera, Pappírs-Pési sem dæmi. Hinir, þeir sem slysast til að horfa á þetta og vita ekki af hverju, ættu varla að splæsa í þetta meira en einum eða tveimur Zac Efron’um af tíu. Bara ef þeir eru í góðu skapi.

fimm

Besta senan:
Slagsmál í sveitalífinu.

Categories: "Mynd" | Leave a comment

Post navigation

Skildu eftir svar

Powered by WordPress.com.