Moonlight

Það má alltaf fagna því þegar tekist hefur að útbúa eitthvað nýtt og öðruvísi úr efnivið sem hefur verið margtæklaður áður. Leikstjórinn og handritshöfundurinn Barry Jenkis tekst nákvæmlega þetta. Moonlight virkar í fyrstu eins og tómt eymdarklám (einhverra hluta vegna kemur hryllingurinn Precious upp í hugann) en mjög fljótlega kemst það til skila að hér er á ferðinni gífurlega ljúf, erfið, róleg og bitastæð kvikmynd sem segir margt með mjög litlu og fullt leynist á bakvið hinar einföldustu senur.

Uppbygging sögunnar er mjög sérstök. Moonlight er skipt í þrjá hluta og fylgjumst við fyrst með hljóðláta Chiron frá barnsaldri, síðan á unglingsárunum og seinna meir þegar hann er orðinn fullorðinn. Sagan einblínir sterkt á átök og glímu hans við sjálfan sig, umhverfi og ekki síður kynhneigð, en þemun eru breið og getur hver og einn fundið fullt til þess að tengja sig við í lífi Chirons. Það er magnað hversu miklum tilfinningum, upplýsingum og ósögðum smáatriðum er hægt að pakka fyrir í mynd sem slær varla upp í tvo klukkutíma.

Efniviðurinn sýnir af mikilli einlægni og nærgætni hvernig erfiðir atburðir eiga það til að móta okkur, sem og fólkið í kringum okkur og ekki síður umhverfið. Persónurnar eru allar þrívíðar og trúverðugar manneskjur; flóknar, gallaðar og slær enginn feilnótu á skjánum í hlutverki sínu.

Það er mikið kraftaverk að geta kreist út góðri frammistöðu úr ungum leikurum en enn aðdáunarverðara er það þegar gengur svona vel upp að selja þér það að allir þrír sem tileinka sér hlutverk Chiron virki sem sami einstaklingurinn án erfiða. Leikararnir þrír eru ekkert endilega allir líkir en allir hafa jafnmikið vægi og þar spilar tjáning og líkamsbeiting stóra rullu. Chiron hefur allan tímann óslitið samband við áhorfandann og er ekki lengi að öðlast hans samúð og stuðning. Allir þrír strákarnir eru frábærir í hlutverkinu.

Enginn skilur annars vegar eftir sterkari svip heldur en Mahershala Ali<br>í hlutverki Juan, eiturlyfjasalans með hjarta úr gulli sem tekur Chiron að sér á verstu tímum. Juan er kannski ekki mikið í myndinni en nærvera hans og persónuleiki svífur yfir alla söguna. Í erfiða lífi Chiron fer leikarinn létt með að bæta kærkominni hlýju inn í andrúmsloftið. Áhorfandinn á það til að taka góðmennsku annarra með fyrirvara í þessari sögu en Ali geislar af sér viðkunnanlegum sjarma. Við finnum ætíð fyrir áhrifunum sem Juan hefur á söguna og Chiron, meira að segja þegar hann er hvergi viðstaddur. Ótrúleg frammistaða, en engu síðri er Naomie Harris í kröfuharða hlutverki mömmunnar.

Moonlight er þung en verður aldrei yfirþyrmandi og finnur hárréttan endapunkt á söguna sem skilur alls konar tilfinningar eftir sig. Handritið veitir aldrei einföld, skýr svör. Sumu er svarað, annað er opið til túlkunnar. Þessi lágstemmda en hreinskilna og persónulega þroskasaga hefur bæði aflið til þess að kremja í þér hjartað og strá út vonargljáa á bestu stöðum. Lúmskt átakanleg en í senn upplífgandi. Í kaupbæti er klipping, kvikmyndataka og tónlistarbeyting mögnuð, en Moonlight nýtur hún í hvað mest þegar hún spilar með þagnirnar. Þessi mynd er absolút skylduáhorf fyrir alla sem kunna að meta þær góðar, gefandi – og grátlega mannlegar.</p>

Besta senan:
Ástin slær til baka.

Sammála/ósammála?