Baby Driver

Ungur og eldfær flóttabílstjóri sem kallar sig Baby situr fastur í skuld við glæpamanninn Doc og dreymir um betra líf. Það sem gerir Baby sérstaklega magnaðan undir stýri er hvernig hann leikur bókstaflega eftir eyranu og skipuleggur bæði líf sitt og akstursleiðir eftir tónlistinni sem ómar í eyrum hans.

Baby lenti í bílslysi í æsku sem olli honum sífelldu eyrnasuði og notar hann músík allar stundir lífsins til þess að drekkja út hljóðið. Þegar aðeins fer að birta til í lífinu myndar hann náin tengsl við huggulegu þjónustustúlkuna Deboru. Að losna úr krimmaheiminum er hins vegar, eðlilega, hægara sagt en gert.

 

Fagmaðurinn Edgar Wright, sem er þekktastur fyrir Cornetto-þríleikinn svokallaða (Shaun of the Dead, Hot Fuzz og World’s End), notast við kunnuglega uppskrift en finnur upp glænýja eldunaraðferð. Hér er hugað að púlsinum og sálinni á sama tíma í léttum og spennandi glæpatrylli. Það sem límir saman herlegheitin eru hnyttið handrit, rokkandi orka, meiriháttar tónlistarnotkun, flottir leikarar og brakandi fersk stemning alla leið.

Það eitt hvernig leikstjórinn vefur saman flóttasenur, adrenalín og músík setur myndina í eins konar sérflokk sem frumlegan, naglharðan en blíðan „eltinga(söng)leik“ sem heldur dampi og keyrslu allan tímann. Samsetningin og sér í lagi klippingin er helber snilld, en aldrei myndi þetta virka ef Ansel Elgort væri ekki að brillera svona í aðalhlutverkinu. Án sýnilegs erfiðis tekst honum að gera hinn fámála Baby að þeim silkimjúka töffara sem hann á að vera. Hann er viðkunnanlegur, berskjaldaður en í senn klár, sjarmerandi og svo gott sem óstöðvandi þegar heyrnartólin eru komin á kollinn.

Baby notar tónlist sem ákveðna flóttaleið, bæði andlega sem og í mjög bókstaflegri merkingu. Út söguna fylgjumst við með piltinum neyðast til þess að taka fullorðinslegar ákvarðanir þegar haldið er aftur af honum, á sama tíma og hann þráir fátt heitar en að láta sig hverfa út í buskann með Deboru. Óútreiknanlegu og glæpsamlega þenkjandi samstarfsfélagarnir þrengja að tilverunni og þá reynir á hversu fljótur hann er að hugsa.

Með hlutverk Deboru fer Lily James og fer hún létt með að bræða áhorfandann með mikilli útgeislun og heillandi karakter. Ef eitthvað skyldi setja út á er að það mættu vera ögn fleiri senur með henni. Engu að síður smella þau Elgort nógu krúttlega saman til að áhorfandinn vonast til þess að þau muni að lokum finna hamingjuna. Raunar hefur hver og einn einasti leikari í myndinni eitthvað bitastætt við heildina að bæta.

Persónurnar eru flestar erkitýpur en alls engar pappafígúrur fyrir það. Það sakar heldur ekki þegar sést að flestir leikararnir eru að njóta sín í botn. Að öðrum ólöstuðum virðist þó enginn skemmta sér meira en Kevin Spacey, þó þau Jamie Foxx, Eiza González og Jon Hamm séu líka öll í dúndurgóðum fíling.

Wright setur brandara og húmor ekki eins mikið í forgrunninn hér og hann hefur yfirleitt gert í fyrri myndum sínum, en heildarferill hans sýnir þó að hann hefur náð afbragðstökum á því að setja þroskasögur (sem í flestum tilfellum fela ástarsögu í sér) í poppaðan búning. Baby Driver er þar engin undantekning.

Fyrir utan byrjendaverk sitt (“A Fistful of Fingers” sem fáir hafa séð) hefur Wright aldrei gert slaka kvikmynd og með aldrinum hefur hann sýnt fram á aukna hæfileika á að kvikmynda fjölbreyttan hasar, oftar en ekki af gamla skólanum (lesist: án áberandi tölvubrellna). Wright og hans teymi útfæra hér glæsilega eltingarleiki sem sækja í brunn klassíkera eins og The Driver, The French Connection og meira að segja Blúsbræðurnir eru ekki lausir allra mála.

Myndin leikur sér auðvitað helling að hraða og byssuhvellum en varpar einnig ljósi á afleiðingarnar sem fylgja lífsstílnum sem er svo oft er varpað rómantísku ljósi á í bíómyndum.

Baby Driver ristir kannski ekki þematískt djúpt en það er með ólíkindum hvað stílbrögð og frásögn Wrights ná að pakka miklum upplýsingum í myndmálið. Það fer hvergi rammi til spillis á hnitmiðuðum, snyrtilegum lengdartíma. Þetta er mynd sem kallar á eftir mun fleiri en einu glápi. Heildin er ekki gallalaus en þessa flippuðu þeysireið er bara of erfitt að standast. Ferskari mynd verður erfitt að finna í sumar.

 

 

Besta senan:
Margar, en þegar Focus með Hocus Pocus fer í gang fór hjartað á milljón. Blur-parturinn er líka dásemd.

 

Categories: Gamanmynd, já takk!, Kryddblöndumynd, Spennuþriller | Færðu inn athugasemd

Leiðarkerfi færslu

Sammála/ósammála?

Skráðu umbeðnar upplýsingar að neðan eða smelltu á smámynd til að skrá þig inn:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Breyta )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Breyta )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Breyta )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Breyta )

Tengist við %s

Bloggaðu hjá WordPress.com.