Spider-Man: Homecoming

Á fimmtán árum eru myndirnar um Kóngulóarmanninn orðnar sex að talsins (tæknilega sjö ef við teljum Captain America: Civil War með), leikararnir þrír og endurræsingarnar tvær. Þetta kemur vissulega ekki á óvart í ljósi þess að ofurhetjumyndir hafa tröllriðið öllu í Hollywood síðustu árin, en Spider-Man er nánast einstakt tilfelli því á sambærilegum tíma eiga ekki einu sinni þursar eins og Batman og Superman roð í Lóa hvað fjölda mynda varðar. En allt virðist vera þegar þrennt er í ljósi þess að hingað til hefur ekki fundist fjörugri eða passlegri leikari í titilhlutverkið heldur en Tom Holland. En er það endilega ávísun á bestu Spider-Man myndina?

Spider-Man: Homecoming markar annars vegar fyrsta skiptið þar sem við sjáum fígúruna spreyta sig í sama bíóheimi og aðrar hetjur. Eins hefur nú verið lögð meiri áhersla á að yngja hann upp, einblína á skólaárin og útkoman verður eins og unglingasaga í líkingu við John Hughes-myndir frá níunda áratugnum (og finna má bæði skýrar og duldar tilvísanir í Ferris Bueller‘s Day Off), þar sem vill svo til að aðalpersónan klæði sig upp eins og ofurhetja af og til.

Tilbreytingin er hressandi og kemur eins og ferskur andblær að aðstandendur skulu hafa látið það eiga sig að eyða púðri í baksögu Lóa enn eina ferðina, þó gengið hefur prýðilega að segja nýstárlega upphafs- og þroskasögu án þess að fara eftir dæmigerðum klisjum.

Í upphafi sögunnar Peter Parker enn að jafna sig á spennu- og sæluvímunni sem átti sér stað eftir Civil War-bardagann á flugvellinum. Tölvustýrði búningurinn frá Tony Stark hefur gert mikla lukku en tilveran er ekki alveg að smella saman hjá drengnum og þráir hann fátt meira en að stefna hærra í lífinu. Hins vegar flækjast ýmis önnur vandamál fyrir líka, eins og til dæmis að finna tíma fyrir námið, vinina og ekki síður velta mikilvægari hlutum fyrir sér eins og að finna deit fyrir lokaballið. Stóra spurning Parkers í lífinu er annars vegar sú hvort hann hafi það sem þarf til að vera fullgildur meðlimur í Avengers-hópnum. Er það búningurinn sem gerir drenginn eða öfugt?

Eins og gildir um allflestar Marvel Studios myndir þá stendur Homecoming ekki beinlínis sjálfstæð, á marga vegu virkar hún eins og enn eitt tannhjólið í samhengi stærri Marvel-heimsins og uppbygging fyrir næsta Avengers-kafla. En aftur á móti er ótalmargt sem myndin gerir rétt þegar hún metin er sem „pjúra“ Spider-Man mynd og virðist sem að myndin hafi verið unnin af mikilli virðingu fyrir Kóngulóarmanninum sem hasarblaðahetju.

Holland nær virðulega að finna jafnvægið á milli þess að vera spenntur krakki sem hefur gaman af því að vera ofurhetja og í senn ósjálfselskur þjarkur sem leggur þarfir annarra fram fyrir sínar eigin. Þó Peter Parker eigi fullt eftir ólært í tengslum við ábyrgð og forgangsröðun hefur drengurinn aldrei verið klárari á hvíta tjaldinu, þó leikarinn hefði gjarnan mátt reyna við meiri dýpt í frammistöðu sinni en það skrifast meira á lafþunnt og bitlaust handrit fremur en annað. Það hringir oft einhverjum bjöllum þegar heilir fimm einstaklingar standa á bakvið það.

Það er lítið af dökkum skuggum í þessari Spider-Man mynd og fer ekki á milli mála að þessi sé sú léttasta til þessa og meira gíruð að yngri hópum heldur en átti við um seinustu túlkanir. Á hinn bóginn þýðir það líka að dramatískur þungi er sárlega lítill og virðist myndin vera of upptekin af bröndurum og ærslagangi til þess að rista neitt djúpt með sögunni eða jafnvel huga að þáttum eins og persónusköpun eða þemun.

Afraksturinn er algjör léttvigtarafþreying; fyndin á köflum, sæmilega hress út í gegn en skilur óskaplega lítið eftir sig og kemur oftar en ekki út eins og fátt í sögunni dragi á eftir sér einhverjar almennilegar afleiðingar. Hasarinn er sömuleiðis ágætur en í senn kraftlaus oftar en ekki og sker sig lítið út frá því sem við höfum séð í fyrri myndum (hingað til hefur engin hasarsena í Spidey-mynd komist nálægt því að toppa lestaratriðið úr fyrri framhaldsmynd Sam Raimi). Á nördalegri nótum virðist þessi eina mynd einnig setja tímalínu og continuity Marvel Studios-seríunnar í dálítið rugl. Úps?

Sem betur fer virðist hver og einn einasti aukaleikari hafa einhverju við heildina að bæta, þar á meðal hin persónuleikaríka Zendaya eða Jacob Batalon í hlutverki besta vinar Parkers. Robert Downey Jr. lætur einnig vel um sig fara og dúkkar líflega upp af og til í hlutverki Tonys Stark, sem gegnir hlutverki leiðbeinanda Lóa og græðuhönnuð.

Michael Keaton kemur síðan sterkur inn og gerir óþokkan Adrian Toomes (betur þekktur sem The Vulture) að ánægjulegri viðbót. Viðveran er extra skondin vegna tengingu mannsins við bæði gamla Leðurblökumanninn og vissulega „Fuglamanninn“ í tilvistarkreppunni. En sem illmenni er Toomes hvorki of kómískur né kjánalegur – eins og oft hefur tíðkast í þessum myndum – og kemur í staðinn mátulega mannlegur skúrkur sem gerir oft ranga hluti af réttum ástæðum. Keaton neitar að stíga í þá gildru að verða á meðal tuga óeftirminnilegra og flatra illmenna í þessum Marvel-heimi og mikið af bestu senunum koma frá samleik hans við Holland.

Myndirnar um Lóa hafa mikið sveiflast til í gæðum og ætti Homecoming að lenda öðru hvoru megin við miðjuna. Hún er skemmtileg og fersk á vissan máta en hefur litlu við að bæta sem ekki hefur verið gert áður betur, þó svo að Holland skíni hispurlaust í aðalhlutverkinu. Vonandi verður fundin bitastæðri og eftirminnilegri saga fyrir næstu lotu. Athugavert er annars hversu gildislaus undirtitillinn Homecoming reynist vera þegar ballið tekur varla upp hálfa mínútu af heildarlengdinni. En fínasta afþreying, hvorki minna né meira.

( sexa skal það vera – svona ef við viljum vera smámunasöm)

Besta senan:
Spidey í úthverfunum.
Brilljant touch.

Categories: Ævintýramynd, Gamanmynd | Færðu inn athugasemd

Leiðarkerfi færslu

Sammála/ósammála?

Skráðu umbeðnar upplýsingar að neðan eða smelltu á smámynd til að skrá þig inn:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Breyta )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Breyta )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Breyta )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Breyta )

Tengist við %s

Bloggaðu hjá WordPress.com.