Druk

Stundum geta kvikmyndir sem hljóma eins og ódýrt, svonefnt „lyftu-pitch“ í plottlýsingum haft miklu, miklu meira fram að færa en formúlukeyrðan rússíbana. Gamandramað Druk e. Another Round virkar eins og afbragðs leið til að sýna hvernig symplískur en lokkandi söguþráður getur þjónað tilgangi stökkpalls fyrir miklu dýpri skoðun heldur en blasir við í fyrstu.

Það má ímynda sér allar mögulegu útkomur um það hvernig amerísk endurgerð gæti ryksugað allt rafstuðið úr þessu, eða breytt hið ósagða í beina predikun eða þunnt aðhlátursefni. Engu að síður segir farsaplottið sem hér um ræðir frá fjór­um félögum á miðjum aldri sem finna fyrir skýrum merkjum um stöðnun. Vinirnir kenna allir við sama menntaskólann og ákveða dag einn, á meðan fljótandi fögnuðu stendur, að sannreyna heldur athyglisverða mýtu. Sú kenning felur í sér það öryggi um að mönnunum muni ganga betur í lífinu á meðan þeir eru með örlítið magn áfengis í blóðinu út meirihluta dagsins (þar með sérstaka áherslu á vinnudaginn). 

Tilraunin reynist bæði hafa fyrirsjáanlegar jafnt og óútreiknanlegar þróanir í lífi þessara vina. Sumir fara að uppgötva nýjar og óskoðaðar hliðar á sjálfum sér, hressilega öðruvísi sýn á tilverunni og hvort sem þeim líkar það betur eða verr siglir allt í ansi merk kaflaskil hjá hópnum eins og hann leggur sig. 

Danski fagmaðurinn Thomas Vinterberg er venjulega á miklum heimavelli þegar kemur að einföldum sögum um hið grátbroslega eðli mannsins og dramatískan spíral úr vissu sakleysi niður í eitthvað skuggalegra. Því miður líður oft lengra á milli gæðaverka Vinterbergs heldur en óskandi væri, en Druk markar Danann í essinu sínu þar sem öll litlu gangverkin og smáatriðin dansa saman. Myndin sameinar fyrst og fremst rótsterkt lið leikara (þó Mads Mikkelsen sé vissulega fremstur) við þétt handrit sem kemur á óvart og smám saman fer þær leiðir sem áhorfandinn óttast en innst inni hlakkar til að sjá. 

Vinterberg fordæmir aldrei karakterana á skjánum en skafar heldur ekki undan göllum sem blasa við. Druk sækir að vísu ekki í sömu sálarspörk og einkenndu toppdaga leikstjórans, þá aðallega Festen eða Jagten, þá frekar nær því að eiga meira sameiginlegt með t.d. hinni ágætlega vanmetnu Kollektivet, en stórskemmtileg er ræman samt; hugguleg, súrsæt, umhugsunarverð og sóar ekki stökustu mínútu. Þvert á móti hefði alveg bæta þónokkrum slíkum til viðbótar, þó ekki nema bara til að einblína ögn meira á kvenpersónur sögunnar. Þó sagan fjalli ofar öllu um vinahóp og tilraunir stráklinganna (og trúlega meira svo um persónu Mads) er af og til skimað yfir þyngri vanda sem koma öðrum karakterum við. Má þó kannski færa rök fyrir því að staðsetning sumra þeirra sem hverfa í bakgrunninn tilheyri tilgangi þeirra umræðna sem spilað er með, hvernig lykilpjakkarnir verða oft blindir fyrir öðrum sem standa þeim hjá.

Áhorfendur geta bæði leyft sér að gægjast undir yfirborð atburðarásarinnar á meðan Druk gengur einfaldlega líka stórvel upp sem furðu aðgengileg og hressandi afþreyingarmynd. Lokasenan er sömuleiðis algjör fjársjóður, þar sem ýmsum brögðum er beitt til að segja allt sem þarf án þess að nokkuð sé í rauninni sagt út. Virðist þá vera óhaggandi staðreynd að Mads er alveg „með’etta“ þegar hann hefur nóg til að grípa utan um. Þeir Vinterberg virðast draga einhverja trúverðugleikatöfra úr hvor öðrum.

Besta senan:
Mads með réttu sporin.

Sammála/ósammála?