_

The Lion King (2019)

Sjaldan eða aldrei hefur eins mikill peningur farið í jafn litla efnislega hugmyndavinnu. Stórrisarnir hjá Disney hafa svo sannarlega borið af síðustu árin þegar kemur að markmiðinu að þrýsta fast á nostalgíuhnappa fólks, en hingað til hefur ekki verið skýrara, ógeðfelldara dæmi um Copy-Paste endurpökkun á þessum skala.

Beauty and the Beast endurgerðin frá 2017 kom býsna nálægt slíkri nálgun en bætti þó smávegis (drasli) við. Meira að segja nýi Aladdin fann nokkra nýja vinkla og Dumbo líka. The Lion King endurgerðin er í orðsins fyllstu merkingu pjúra uppfærsla – og tilfærsla á teikniformi. Hún er meira æfing í vörumerkjagræðgi og fótó-realisma í tölvubrellum. Stórglæsilegur afrakstur sem slíkur og ekki alvond kópering, en hreinræktuð kópering engu að síður. Sköpunarvinna og listrænt frelsi er í algeru núlli og til að bæta gráu ofan á svart hafa lögin ekki sama kraft og í teiknimyndinni.

Myndin kemst engan veginn hjá samanburði við uppruna sinn vegna þess að hún stólar alltof mikið á hann – og tengingu fólks við hann – án þess að betrumbæta, dýpka eða gera nokkuð framandi með aðlögunina.

Það þýðir ekki bara að klessa gömlu senurnar á skjáinn með sömu músík, og nýrri grafík, og ætlast svo til þess að þau gefi frá sér nákvæmlega sömu tilfinningahögg. Það sem glatast þarna í endurfæðingunni er til dæmis ýkta, tjáningarríka og hádramatíska levelið sem þessi sama saga hamraði svo fínt í eldra teikniforminu.

Konungur ljónanna án litadýrðarinnar og ríku svipbrigði karaktera er bara geldur, óaðlaðandi skjávari. Hans Zimmer-tónlistin og lögin almennt í myndinni eru sennilega stærsta ástæða þess að teiknimyndin er talin svona… sígild. Sjálfsafgt hafa ófáir fengið gæsahúð þegar fyrsti ramminn rís með sólinni og Hringrás lífsins hefst með góðu gargi. 

Á nokkrum stöðum bregða fyrir kaflar í nýju myndinni sem framkalla með naumindum þessa sömu tilfinningu og uppruninn gerði, en svo tekur “uncanny-valley” truflunin við eða þessi stórundarlegi metnaður fyrir því að taka “skot-fyrir-skot” afrit af römmunum. Það hættir aldrei að vera undarleg tilfinning að sitja yfir mynd þar sem aulahrollur og gæsahúð sync’ast saman í eitt á sama tíma.

Það er lítið út á nýju raddleikarana að setja í sjálfu sér, þó aldrei verður hægt að eiga séns í línuflutning manns eins og Jeremy Irons. Fyrst að James Earl Jones var fenginn aftur í hlutverk Mufasa hefði allt eins bara mátt fá Irons á ný sem skúrkinn bitra, ef ekki nota gömlu upptökurnar. Fáránlegri hlutir hafa nú gerst hjá höfuðstöðvum Disney. 

Þegar Seth Rogen reynir ekki að syngja kemur hann stórvel út sem Púmba, þó útlitslega útkoman á geltinum sé ekkert skárri hugmynd en það að gera Pöddulíf að live-action endurgerð. Billy Eichner er ekki slæmur Tímón heldur. Hann fær víst nýjan brandara sem markar eitt af betri mómentum myndarinnar. Svo má ekki gleyma hressilegri viðbót þar sem við fylgjum hárklumpi úr Simba og sjáum hann ferðast langar leiðir, gegnum lægðir og hægðir. Og það er nákvæmlega eins og þarna stendur.

Það má næstum því kalla það stór vandamál að handritshöfundurinn Jeff Nathanson fái í alvörunni kredit fyrir þetta handrit sem hann er titlaður fyrir, þegar réttast væri að nota upprunalegu höfundana með. Ef út í það er farið gátu framleiðendur alveg eins viðurkennt að efniviðurinn er allur stolinn frá japanskri seríu að nafni Kimba The White Lion. En það skiptir svo sem litlu máli hér. Sá stuldur skrifast á upprunalegu teiknimyndina – sem þó lagði helling í sköpunarferlið, frá sögu til söngs, en nýja myndin á ekki að eigna sér frásagnartakta og allt klabbið úr originalnum og kalla það sitt eigið. Það skondna er hins vegar að þessi nálgun býður einnig upp á það að myndin erfir alla galla upprunalegu myndarinnar líka…

Rómantíski þráðurinn slær ekki á neina hjartastrengi því hún fær mjög flýttan fókus og tilvistarkreppa aðalpersónunnar hittir ekki nægilega í mark. Reyndar finnst mér Simba og Nala (ennþá) vera afskaplega þunnar persónur, sérstaklega miðað við það að flestallir aðrir eru mjög eftirminnilegir og sterkir í sínum prófíl.

Sem kvikmyndagerðarmaður hefur Jon Favreau aldrei verið beinlínis masterklassa sögumaður eða leikstjóri með brodd. Þó er ljóst að hann hafi greinilega öðlast fullmikið blæti fyrir tölvugerðum dýrum og skógarumhverfumum í (stórfína) Jungle Book rímeikinu til að telja sig trú um annað en að þetta gigg snúist eingöngu um að telja Disney-seðlana. Uppfærsla á The Lion King var greinilega eina leiðin fyrir Favreau til að finna auðfengnara fé en að gera framhald af Elf.

Myndin er nógu fínslípuð í grafík og hlaðin kostum uppruna síns til að vera ekki viðbjóðurinn sem tilvist hennar ætti að sýna fram á. Sem sjónarspil er augljóslega ýmislegt til að dást að og stafrænar kameruhreyfingar hafa aldeilis tekið stökk. Á þeim enda er nýja myndin alveg að smella, sama hvað dýrin urra hátt í tómri tunnu. Þá verður að spyrja sig hvort eina gagn The Lion King endurgerðarinnar sé að höfða til fólks sem hefur aldrei séð teiknimyndina, sem eru samt ómeðvitað að gera sér eilítinn ógreiða með því.

Besta senan:
Ferðalag hárklumpsins.

Categories: _ | Leave a comment

Spider-Man: Far From Home

Er það eðlilegt að almenningur hafi á sautján árum fengið ellefu bíómyndir þar sem Köngulóarmaðurinn skýtur upp kollinum? Tæknilega séð tólf ef við teljum hina Spider-Man-lausu Venom með…

Er þetta of mikið af hinu góða á þegar pökkuðum markaði? Eða…

Má færa rök fyrir því að Spider-Man sé einfaldlega ein skemmtilegasta ofurhetja í heimi?

Stutta svarið ætti í raun og veru að vera já við öllu þrennu, en eins og ég sé það virðist bara hafa komið aukning á því hvernig best er að útfæra Spider-Man myndir með árunum – með því að embrace’a unglinga/gaggó-dramað og setja alvöru þematík í mixið. Bara á síðasta ári fengum við LANGflottustu og bestu Lóamyndina, Into the Spider-Verse, sem sýndi 150% með poppuðum teiknistíl og frábæru handriti hvað hægt er að gera við þessa hetju á hvíta tjaldinu.

Eftir þá mynd hélt ég að væri í raun ekki aftur snúið með þessa hetju, að lítið þýddi einu sinni að reyna aftur með leikna formið.

Heppilega er Tom Holland algjör fengur, eins og hann er löngu búinn að sýna fram á. Hann er allt það sem Tobey Maguire vildi vera (og enn lítur sá maður út eins og hann sé 15 ára) og með “lúðafaktorinn” sem Andrew Garield náði ekki alveg tökum á. Það skrifast massamikið á Holland hvað hann nær að gera mikið fyrir karakterinn og myndirnar. Ofar öllu er hann líka viðtengjanlegur.

Far From Home er einn ragmagnaður gleðipakki ef ofurhetjan gefur þér eitthvað (Peter-)kitl; hún virkar sem góð gamanmynd á eigin veg, frábær Spider-Man mynd og bragðmikill eftirréttur (/eftirmáli?) í kjölfar þungu, drollandi og flötu máltíðarinnar sem Avengers: Endgame var. Stundum var eins og vantaði alla keyrslu og flug í þá mynd – og ekki síður Captain Marvel sem á undan kom – en þessi ræma er með þeim allra betri frá Marvel stúdóinu til þessa. Kannski ekki sú súrasta, hugmyndaríkasta eða mest heillandi, en absolút dúndurfjörug, frá upphafsatriðunum til tveggja ansi góðra endasena. Eitthvað gerist það ógurlega sjaldan að mið-kreditsenur bæti einhverju við, en þær gera það hér.

Í Homecoming var þróunin hjá Peter Parker sú að finna sjálfan sig og hetjuna í sér, en núna er komið að honum að sýna hort hann geti miklu meira en hann trúir; ekki bara þarf hann að finna Hefnandann í sér, heldur eigin leiðtoga í sjálfum sér, átta sig á því hvaða leyndarmálum er þess virði að halda – og hvaða fleiri aulamistök gerir maður á svona ungum aldri. Og annað en síðast er komið að því að efla hösslarann í sér.

Á meðan Homecoming var svolítið sjónvarpsleg í lúkki og ekki alveg nógu tilþrifarík, þá er dramatískt meira í húfi í Far From Home, þó henni takist allan tímann að vera eiturhress og brandarlega skemmtileg ferðakómedía, með ágætum og stundum æðislega trippuðum hasar bökuðum inn. 

Auk þess er Jake Gyllenhaal hreint frábær viðbót í þennan heim, og neglir það kalt að vera sjarmerandi, mystískur og vafasamur. Stuðningsfólkið fær margt til að vinna með; Samuel L. Jackson, Jacob „Ned“ Batalon, Jon Favreau, Marisa Tomei og Martin Starr eiga marga frábæra spretti. Meira að segja Zendaya hefur þroskast og þróast helling úr one-liner hipsterboltanum sem hún lék síðast og hefur núna miklu við að bæta. Hollendingarnir stela líka senunni á góðum tímapunkti. Allir sem einn.

Það eru fáein bremsuför í handritinu og má deila um það hvort myndin erfi fullmikið af lausum þráðum sem Endgame náði ekki að dekka. Þar að auki, þar sem þetta er Marvel Studios-mynd má aldrei líða of langur tími til að díla við tilfinningar án þess að brandari komi og „skemmi“ (það og klippingin er svolítið sérkennileg/off á tíðum). Slíkt eru samt svo miklir prump-hnökrar þegar myndin á móti nær að faðma að sér alla vitleysuna sem henni fylgir. Þó heilalaus sé þá er hún fjarri því að vera laus við stórt, sláandi hjarta.

Spider-Man: Far From Home nær á hinn besta máta að vera akkúrat það sem hún þarf að vera, og vill vera. Pjúra popp-afþreying, ídeal sumarskemmtun og jafnvel næstbesta Lóamyndin. Hún lokar fyrir margt af því sem hefur á undan komið í 20+ mynda fösum hjá stúdíóinu og leggur ýmsa teina fyrir spennandi áframhald, bæði fyrir titilkarakterinn og tilheyrandi heim.

Besta senan:
„Mændfökk-ferðalagið“

Categories: _ | Leave a comment

Aladdin (2019)

Foreldrar úr öllum áttum flykkjast með börnunum til að styrkja nýjasta framlag Disney þar sem gróft er spilað á nostalgíu áhorfenda í enn einni tilrauninni til þess að endurgera klassík og setja hana í nýjan búning. Pólitísks rétttrúnaðar er að sjálfsögðu gætt í aðlögunarferlinu en stærsta spurningin snýr eflaust að því hvort ferski prinsinn Will Smith nái að fanga rétta andann sem Robin Williams gerði svo ódauðlegan.

Bolurinn spyr:

Af hverju leikin Aladdín mynd?

Freistandi væri að svara „Af hverju ekki?“ En sennilega væri betra að velta fyrir sér hvers vegna þessi tiltekna Aladdín-mynd skuli vera svona stíft módeluð eftir hina víðfrægu teiknimynd frá 1992. Ástæðuna má að hluta til rekja til ársins 2017 þegar Beauty and the Beast sló í gegn með sambærilegri nálgun. Útkoman hitti misvel í mark hjá fólki en nostalgían flutti vöruna beinustu leið yfir rúman milljarð í Bandaríkjadölum á heimsvísu. Strax í kjölfarið fóru risarnir hjá Disney að henda af stað leiknum útgáfum af titlum sígilda sarpsins. Á þessu ári einu og sér eru þrjár ólíkar myndir gefnar út í þessum endurminningastíl; Dumbo, The Lion King og Aladdín.

Ekki er enn vitað hvort standi til að gera „leikna“ útgáfu af Pöddulíf, börnum til mikillar ánægju.

Á þessi nýja mynd eitthvað breik í þá gömlu?

Já og nei.

Ef þú lætur minningarnar um eldri myndina vera þá stendur samt eftir hin prýðilegasta ævintýramynd af gamla skólanum. Og með svona skemmtilegan efnivið á boðstólnum (þar sem lauslega eru samantíndar þrjár sögur úr 1001 nótt) er bókað að sjónarspilið njóti sín og tilheyrandi stemning.

Auk þess er ekki beinlínis slæmur hlutur að flestir leikararnir séu af réttu þjóðerni. En burtséð frá því þyrfti viðkomandi að glíma við einhvers konar hreyfihömlun eða króníska fýlu til þess að dilla sér við söngatriðin eða saklausa sjarma myndarinnar sem oft má líkja við afsláttar-Bollywood.

Hvernig eru leikararnir?
Misgóðir, en fínir almennt. Mena Massoud er ofboðslega traustur í titilhlutverkinu og þræðir þá línu að vera viðkunnanlegur, hetjulegur, heillandi og svalur í ræsisrottutöktunum til skiptis. Skærasta stjarna myndarinnar er trúlega Naomi Scott sem Jasmín, sem hefur fengið aðeins meiri dýpt í sögunni heldur en að vera týpíska Disney-prinsessan sem breytist annað hvort í mótiveringu fyrir hetjuna eða ambáttina hans Jafars. Scott er heillandi, góð söngkona og lítur betur út heldur en allt sem fæst úr pixladeildinni fyrir þennan mikla framleiðslupening.

En talandi um Jafar… Marwan Kenzari er ekki alveg að gera sig sem skúrkurinn frægi (hvar er rödd Arnars Jónssonar þegar maður þarf á henni að halda?). Hann er hvorki ógnandi né sérlega eftirminnilegur en fær þó aðeins meira kjöt á persónuprófílinn, sem var fjarverandi í fyrri útgáfu. Það er þó varla jákvætt þegar tölvugerður páfagaukur stelur frá þér öllum senum.

Hversu óþolandi er Will Smith?
Heyrðu, Will hefur ekki átt sjö dagana sæla í háa herrans tíð – en hver sem ákvað að hann gæti neglt hlutverk andans úr Aladdín á einhvers konar kauphækkun skilið. Hér er Smith kominn í gamla góða eiturhressa sjarmörinn sinn. Hann syngur ekki alltaf fullkomlega og þarf að glíma við „autotune“-veikina af og til, en húmorinn og nærveran hittir í mark… þó það sé óneitanlega ljótt að horfa á hann þegar hann er blár.

Ég elska „Friend Like Me“ – eru öll lögin úr teiknimyndinni í þessari?
Öll nema eitt. Auk þess fær Jasmín frumsamin lög til að ýta henni meira í sviðsljósið, en það er barasta besta mál.

Vissulega hefur teiknimyndin ALLTAF ákveðna forhönd á sköpunarstigi þegar hún frumsamdi lögin á sínum tíma, á meðan nýja kvikmyndin lekur kannski ekki af sama metnaði. En fjörug tónlist er fjörug tónlist.

Er myndin góð fyrir sex ára?
Hundrað prósent. Og 96 ára, svo lengi sem viðkomandi einkennist ekki af léttum kynþáttafordómum.

Ef ég fæ kjánahroll yfir stiklunni, ætti ég að halda mér frá myndinni?
Kynningarefnið gerir heildarsvip myndarinnar ekki alveg réttlæti. Jú, tölvubrellurnar eru forljótar sums staðar og það verður að segjast að „A Whole New World“ senan fræga er argasta stórslys í þessari útgáfu (vindvél og bluescreen hefur ekki aaaalveg sama effekt og teikningarnar). En fyrir utan það finnur myndin alveg sinn takt og tekur teiknimyndarótum sínum fagnandi. Sagan er einlæg á stöðum sem skipta máli og sviðsmyndirnar eru litríkar og áferðarmiklar.

Svertir þessi mynd upprunalegu myndina á einhvern hátt?
Endurgerð getur aldrei eyðilagt upprunalegu myndina, hvort sem hún er vond eða góð. Ef endurgerðin er slæm þá lítur gamla myndin alltaf betur út í samanburði, en ef hún virkar, þá hefurðu tvær útgáfur af sömu sögu í ágætisstandi. Hvað Aladdín varðar er þetta meira spurning um hvort þú sért í stuði fyrir yfirdrifna teiknimynd eða yfirdrifið búningapartí. Satt best að segja er þessi Aladdín mynd betri heldur en hún ætti einhvern rétt á því að vera.

Og í kaupbæti kemur hún frá Guy Ritchie, leikstjóra Snatch og Sherlock Holmes-myndanna. Það tryggir ekki endilega sterka vöru en fyrrverandi hennar Madonnu er sjaldnast þekktur fyrir að sofa í vinnunni sinni og kemur yfirleitt með einhverja dýnamík eða ryþma sem styrkir heildarflæðið.

Eitthvað fleira sem ég þarf að vita?
Já. Myndin gerir óspart grín að Svíum.

Niðurstaða: Sex ferskir prinsar af tíu.

Besta senan:
„Bollywood“ dansinn í veislunni.

Categories: Ævintýramynd, _ | Leave a comment

Powered by WordPress.com.