Aukaefni

Svona átti Eiðurinn upphaflega að enda

Mjög sérstakt dæmi. Vel gæti verið að svona lagað hefur komið áður fyrir en aldrei hafði ég a.m.k. upplifað það að ein íslensk (stór)mynd geri svona dramatíska breytingu á lokaklippi sínu svona stuttu fyrir almennar sýningar… eftir að hafa verið vörpuð fyrir framan 1300 manns á forsýningu þar sem aðstandendum, fjölmiðlum og öðrum gestum var boðið.

Eiðurinn fór í opnar sýningar föstudaginn 9. september en gala-sýningin svokallaða átti sér stað á þriðjudeginum á undan. Ég mætti og henti stuttu síðar í (ekkert ójákvæðan) dóm sem var birtur áður en myndin var komin í almennar sýningar. Þessi dómur fókusaði svolítið á útgangspunkt myndarinnar, eða hreinlega mjög út-úr-takt vondan eftirmála, sem dróg skítsæmilega heild (og stíllúkkandi dramaþriller) eitthvað niður. Þegar opnunarhelgin byrjar fæ ég fljótlega skilaboð um að myndin sýni ekki lengur þennan eftirmála. Þetta er breyting sem – án þess að segja frá of miklu – setur gífurlega stefnubreytingu á þematík myndarinnar, og þó ég hafi ekki enn séð lokaútgáfuna get ég ekki ímyndað mér annað en að Baltasar hafi tekið réttu ákvörðunina með að slútta gamla endinum.

Vísir fjallaði eitthvað smávegis um þetta og sagði Baltasar sjálfur í viðtali þar að honum hafi ekki fundist endirinn bæta neinu við eftir forsýningu. Einnig tók hann fram að með íslenskar kvikmyndir gæfist aldrei tækifæri til þess að halda prufusýningar fyrir pakkaðan sal eins og gert er erlendis.

En var þá Baltasar áður með einhverjar efasemdir um endinn? Trúlega, en í versta falli gaf hann mörgum ágætis innsýn inn í DVD-aukaefni sem áhorfandinn fær kannski aldrei að sjá.

eidurinn-senais

Förum örstutt yfir þetta: Baltasar leikur skurðlækninn Finn, sem í fyrstu virðist vera með allt sitt í toppstandi; góð vinna, stabíl fjölskylda, sólid tómstundir o.þ.h. Fljótlega uppgötvar hann að dóttir hans, Anna, er komin í neyslu og í samband við skuggalegan dópsala, Óttar. Dóttirin sér ekki sólina fyrir nýja kærastanum en Finnur neitar að horfa upp á hana sökkva dýpra. Lausnin er þá að losa sig við glæpamanninn, hvað sem það mun kosta, en þá er spurningin hvort Finnur sé tilbúinn að taka afleiðingunum.

(alls ekki lesa lengra ef þú vilt ekki vita hvernig söguþráðurinn leysist… lokaviðvörun)

Ókei, svo… í hnotskurn þá drepur Finnur Óttar. Hann kemst upp með það í lokin og er leystur úr varðhaldi en Anna uppgötvar sannleikann og sýnir pabba sínum kalda öxl strax í kjölfarið. Eiginkona Finns gerði það sama. Anna stekkur upp í leigubíl, lögreglustjórinn horfir út til Finns með grunsamlegum augum (og virðist alls ekki vera sannfærð um að hann sé saklaus, þó sönnunargögnin bakki það ekki upp) og áhorfandinn ákveður fyrir sig hvort Anna sé líkleg til þess að fyrirgefa honum í bráð eða ekki. Endirinn er frekar opinn og er ekkert komið inn á nákvæmlega hvað verður um líf Finns.

Þarna skilst mér að bíóútgáfan endi.

Í útgáfunni sem ég sá hélt sagan áfram og hoppaði fram um svona 6-7 ár. Finnur er kominn með tagl og smá hóbó-skegg. Við sáum smábrot af honum með þetta útlit í blábyrjuninni (sem var augljóslega líka fjarlægð í klippinu) en nú gerir hann við hjól og virðist lifa ágætlega friðsælu – en vissulega tómlegu – lífi.
Finnur er mættur fyrir utan grunnskóla og sér ungan dreng áreita stúlku á svipuðum aldri, sem í ljós kemur að er afabarn Finns (og þarna er gefið í skyn að þetta sé barn Óttars sem Anna var greinilega byrjuð að ganga með). Finnur skiptir sér af og spyr stúlkuna hvort hún þekki sig, því svarar hún játandi. Eftir það spyr hann hvort hann megi fylgja henni heim og einum vandræðalega þöglum litlum göngutúr síðar koma þau að leiðarenda. Þá tekur Anna á móti stelpunni sinni og gefur pabba sínum augnaráð sem stafar ansi hressilega út að hún hefur augljóslega ekki fyrirgefið honum, og virðist ekkert sérstaklega líkleg til þess.

2015features_1000x316_px_life-in-a-fishbowl

Það var mjög þungur, hálf predikunarlegur tónn var á þessum endi og passaði það að mínu mati illa inn við það sem á undan kom. Það voru líka ýmis skot og litlar tengingar sem óneitanlega vöktu upp sterkar minningar af Vonarstræti. Ég heyrði í fleiri forsýningargestum taka í sama streng á því kvöldi.

Flott að breytingin hafi átt sér stað þó, en leikstjórinn hefði fyrr getað gripið til þess að sjá að ‘less is more’ var algjörlega það sem hér átti betur við söguna.

 

Categories: Aukaefni | Leave a comment

Soraskytturnar þrjár

Tölum aðeins um þessa mynd…

Ókei, reyndar var búið að dekka það hér, en greinilega er svo margt miklu, miklu meira sem þarf að ræða eða öllu heldur kryfja í tengslum við þennan einkennilega viðbjóð. Þetta eru allt gamlar athugasemdir hjá mér, en ég neyðist til að fara nánar út í þær svo ég geti sjálfur sofið eðlilega á næturnar. Heilinn á mér gjörsamlega neitar að meðtaka það hvað ein mynd reynir að gera svo margt en mistekst ALLA leið, haldandi að hún sé í alvörunni góð bíómynd.

Í langan tíma taldi ég að spennumyndin The Musketeer (frá 2001) með Justin Chambers væri það hlægilegasta og sársaukafyllsta sem hefði snert blaðsíður eftir Alexandre Dumas. Tíu árum síðar kemur Paul W.S. Anderson eins og kallaður og gerir sitt besta til að toppa hana, gjörsamlega ómeðvitaður um það, sem er mesta snilldin við það.

Undanfarið hefur aðeins tvennt verið áberandi hjá Anderson: Hann elskar að ofnota slow-motion (því það er svo töff, er það ekki?) og nýtur þess í botn að monta sig yfir því hvað eiginkonan hans er heit. Milla Jovovich hefur staðið sig vel áður sem leikkona en hún hefur líka staðið sig hörmulega, oftar. Í myndum eins og Resident Evil er mér meira eða minna skítsama um frammistöðu hennar, en þegar Anderson treður henni í mynd eins og The Three Musketeers – sem hún virðist alls ekki eiga heima í – þá kemur hann bara verr út.

GALLAR:

Ég sá þessa mynd í bíó og fannst hún vera ein skemmtilegasta lélega mynd sem kom út árið 2011. Hún var svo hallærislega vond að ég er meira segja nálægt því að setja hana í einhvers konar þroskaheft uppáhald. En hvers vegna er myndin svona slæm? Varla getur Jovovich verið eina ástæðan?

Eftir að hafa horft á þessa mynd í annað sinn ákvað ég að punkta niður hjá mér nokkuð ýtarlegan (SPOILER)lista yfir því sem er að þessari mynd. Og bara upp á grínið, þá punktaði ég gallanna niður í réttri tímaröð.

Skellið nú þessari tjöru í tækið og förum saman í gegnum það sem fór úrskeiðis! Ég afsaka sletturnar fyrirfram og tek það fram að þetta mun vera mjög nördaleg upptalning.


Jæja, hvar á að byrja? Jú, ég veit…

Nr. 1. Asnalegir og handahófskenndir titlar í upphafssenunni. Ég skil svosem ákvörðunina að kynna Skytturnar þrjár með nafni, en hvað var málið með hitt? (t.d. Milady, Da Vinci’s Vault…)

Nr. 2. Það eru varla liðnar fimm mínútur og strax er Milla Jovovich farin að hirða athyglina og er vægast sagt „glorify-uð“ í drasl af eiginmanni sínum. Hún fær þrjú stór „ég-er-svo-töff“ áhættuatriði, og hún var ekki einu sinni það stór karakter í bókinni (!). Ef Anderson vissi að hann ætlaði að eyðileggja upprunalegu söguna svona mikið gat hann í það minnsta beðið í svona hálftíma.

Nr. 3. Ein sena með Orlando Bloom og strax finnst manni hann vera kolrangur maður í þetta hlægilega hlutverk. Það er eins gott að Ridley Scott sjái ekki til hans í þessari mynd.

Nr. 4. Þarf d’Artagnan virkilega að vera svona áberandi bandarískur? Eða verra, þarf senan með pabba hans að vera svona massívt mikil exposition-froða?! Anderson hlýtur að vera með vaxlit fastan lengst í eyranu eða eitthvað sambærilegt til að hemla á þroskanum hans, því það getur ekki verið að hann hafi séð þetta sem náttúrulega leið til þess að koma sumum upplýsingum til skila!

Það hefði verið skarpara að rjúfa fjórða veginn og gera grín að þessu.

Nr. 5. Ég elska hvað allt er hreint og fínt í París þarna á átjándu öld. Engin merki um hestaskít á götunni, heldur allt svo pússað og enginn er almennilega skítugur.

Einmitt, já. Ekkert óvenjulegt við það.

Nr. 6. Ég fatta það að frakkakongur á þessum tíma hafi átt að vera pínu strákslega kvenlegur, en HÆTTIÐ NÚ ALVEG…
Leikarinn sem Anderson valdi er meira Michael Jackson heldur en Loðvík (18.?) frakkakonungur, mínus kvenlega röddin. Ástin á milli hans og drottningarinnar á að skipta sögunni heilmiklu máli en þessi karakter er ekki að selja okkur hana.

Langt í frá.

Nr. 7. Ég hata Planchett! Hata, hata, hata hann. Hann segir jafnvel sjálfur að hann er tilgangslaus, eða eins og hann orðar það: „A big, huge waste of space,“ og það gæti ekki átt betur við hann. Þetta Ricky Gervais-wannabe á ekkert heima í þessari mynd, frekar en ýmsir aðrir, ef út í það er farið.

Nr. 8. Hún Juno Temple, sem leikur drottninguna, á EKKI heima í períódumynd, og heldur ekki Gabriella Wilde. Að minnsta kosti ekki períódumynd eftir Paul W.S. Anderson (hann á nú bara helst að láta svoleiðis kvikmyndir alveg í friði!). Ég gat einhvern veginn alltaf ímyndað mér að undir þessum átjándu aldar kjólum voru þær með 3G símanna sína í vasanum.

Nr. 9. Oft í myndum er það sem hægt er að kalla hugrænt valdatafl, þar sem tvær persónur af sitthvorum skoðunum eru látnar tefla. Þetta er oft gert til að troða symbolisma inn í senurnar. Ef þetta er vel gert, þá virkar það frábærlega og skapar mjög lúmska og óáberandi spennu á milli andstæðinga.

Þessi mynd inniheldur slíka senu, og eins og menn geta ímyndað sér, þá fellur hún beint á andlitið. Hún reynir af fullum krafti að vera snjöll og eftirminnileg, en hún er bara sorglega vandræðaleg. Leikararnir eru heldur ekki beinlínis sannfærandi, ef það segir eitthvað.

Nr. 10. Loftskip?!?!


(jú, veistu. Það er dálítið heimskulega töff)

11. Bloom hættir ekki að fá mig til þess að brosa á öllum verstu stöðum. Hafið þið einhvern tímann hlegið óvart í jarðarför? Þetta er svolítið þannig. Þessi leikari heldur að hann sé staddur í ógeðslega ýktu leikriti. Hann túlkar illmennið eins og flestir 7 ára krakkar halda að flest öll illmenni eiga að vera í stórmyndum.


Hann er æðislegur!

12. Myndin lítur hræðilega út í 2D! Öðru hverju skoti er stillt upp til þess að vera séð í þrívídd, og það sést kjánalega vel.

13. Eini tilgangurinn með Millu Jovovich-ofnotkuninni er tl að fá hávaxna, bólugrafna, karlkyns unglinga til að hugsa eitthvað í þessum dúr:
„Vó, þessi mynd er geggt kúl. Og ég kann ekkert í sögu!“
(Svo kemur Milla inn, silkimjúk og með tilgerðarlegan kynþokka)
„Nauh! FKN heit gella. Fæ feitan bóner sko…“


(Nei sorrý, vitlaus mynd. Samt ekki svo ólíkt þessari…)

14. Christoph Waltz gerir ekki nokkurn skapaðan hlut! Hann er bara þarna til að byggja upp karakterinn Richeleau á sama hátt og þegar Dr. Moriarty kom stundum fyrir í fyrstu Sherlock Holmes-myndinni. Nærvera Waltz spilar samt aldeilis með væntingar áhorfandans, og það er orðið ansi þreytt hvað sumir leikstjórar eru sífellt að reyna að troða sínum eigin Hans Landa inn í myndirnar sínar.

Waltz er góður leikari en það sem gerði Hans Landa góðan var fyrst og fremst handritið, og taktarnir hjá leikaranum gerði gott miklu betra. Það þýðir ekki að setja þennan leikara endalaust í hlutverk vonda kallsins og ætlast til að hann steli senunni. Ef eitthvað, þá er maður núna meira farinn að taka eftir því hvað taktarnir hjá manninum eru alltaf svipaðir. Hann brosir alltaf og talar heilu setningarnar án þess að loka kjaftinum. Skyndilega er maðurinn ekki lengur eins töff og mig minnti.

Eins gott að Tarantino endurmóti hann á ný í Django Unchained.

15. Bjánalegt plott um afbrýðissemi reynist vera aðall sögunnar, þegar það ætti frekar að vera aukaplott. Varla er ætlast til þess að við séum að naga fingurneglurnar yfir því að kvenlegi kóngurinn gæti hugsanlega ekki fengið stóru ástina sína?

16. Söguþráðurinn (sem er álíka þykkur og tannþráður) er reglulega útskýrður, eins og Anderson geri ráð fyrir því að heiladauðu kanarnir eða börnin þeirra (sem þessi mynd er augljóslega gerð fyrir) séu stöðugt að bregða sér frá í pissupásur og poppáfyllingar.

17. Leikstjórinn vill augljóslega trekant með konunni sinni og Orlando Bloom. Merkin eru alls staðar! Hann reynir að þvinga svo mikilli greddu í senurnar þeirra að hálfa væri nóg. Kemistrían á milli þeirra er bara því miður engin. Þau keppast í staðinn um það hvor getur leikið verr. Hann ofleikur af sér feisið, og hún reynir bara ekki neitt.

Síðan virðist Bloom bara allt í einu ákveða að hverfa úr myndinni. Spes…

18. Það verður svo grátlega augljóst að stúdíóið á bakvið þessa mynd vildi gera einhvern hipp bræðing af Pirates- og Sherlock Holmes-myndunum. Það er meira að segja eins og ýmsir ráðgjafar hafa verið fengnir til að stúdera hvernig hin fullkomna blanda myndi t.d. lúkka og hljóma. Tónlistin er svakaleg samstuða á ólíku Hans Zimmer-þemunum. Og nei, ekkert af þessu er meint á góðan hátt þótt áreynslan sé svo mikil að þetta verður allt bara ennþá fyndnara.

19. Ömurlegt bluescreen! Myndin reynir að vera epísk og reynir að blekkja þig til þess að halda að hún sé dýrari en hún er í raun. Góð tilraun. Misheppnuð niðurstaða.

20. Þegar hestavagninn er dreginn upp í loftskipið er ekki bara Jovovich föst inni í honum (sem er hættulegt) heldur er Planchett sitjandi sallarólegur ofan á honum. Hann ætti að fjúka af eftir 20 sekúndur, því hann er dreginn andskoti hátt upp. Æ, alveg rétt. Eðlisfræðilegu lögmálin eru í fríi, og í góðri afþreyingarmynd skiptir það svosem ekki öllu. En er ætlast til þess að við séum með greind á við hamstur? Þurfum við síðan að ræða stelpuna sem er bundin framan á skipið í loftinu? Dauðu viðbrögðin hennar gera hana að kjörkuðustu manneskjunni í allri myndinni.

Frá og með þessu versnar þetta síðan bara.

21. Alveg sama hversu hátt uppi loftskipin eru, þá er vindurinn alltaf í þægilegu lágmarki. Best er samt hve lítill vindurinn er þegar tvö sitthvoru loftskipin stoppa til að hetjan og skúrkurinn geti rætt saman og samið um framhaldið. Eins og vindurinn sé ekki nógu eðlilegur, þá er algjört kraftaverk að seglskipin geti verið kyrrstæð í loftinu. Aðeins of mikill sviðsmyndafílingur kannski? Á þessum tímapunkti er maður reyndar vanur því.

22. Maður getur ekki annað en elskað hvað illmennin eru yfirdrifin og áberandi ill. Loftskipið með beinagrindinni framan á var ekki alveg það sem heilbrigt fólk myndi kalla lúmskt. Þetta eru bara sorgleg mikilmennskubrjálæði.

23. Myndin gengur gjörsamlega af göflunum í lokahasarnum hjá Notre Dame! Edgar Wright gæti ekki einu sinni gert bíómynd sem væri ýktari en þetta! Anderson er alltof sjálfsöruggur í að halda það að hann gæti gert það sem Pirates- og Sherlock-myndirnar eru mikið þekktar fyrir. Kallast vönduð vinnubrögð!

24. „Þrívíddarskotið“ með fljúgandi sverðinu er eitt mesta SKAMM-móment sem Anderson hefur átt. Það segir ekki lítið. Öll skylmingarsenan á milli D´Artagnan og Rochefort er óborganlegur djókur.

25. „SEQUEL-BAIT“ endir #1
– Richelieu (Waltz) er ekki enn orðinn formlega að vonda kallinum. Gefið er frekar í skyn að það verði í næsta ævintýri ef það verður að veruleika, sem ég einhvern veginn efa.

Sequel-bait endir #2
– Bíddu, ha? Jovovich er EKKI dauð?! (Anderson myndi sennilega ekki fá kynlíf í hálft ár ef númer tvö færi í framleiðslu án konunnar sinnar. Kunnið þið að gera svipuhljóð?)

Sequel-bait endir #3
– Bloom er kominn aftur líka!
…og hann tók með sér heilan HERFLOTA! Ábyggilega í kringum 30 loftskip. Lágmark.

Svo endar myndin og áhorfendur eiga að vera smá svekktir (því þetta er auðvitað allt svo gaman! Ekki satt?) en samt um leið spenntir fyrir „næstu“ mynd. Ef ég hefði ekki hlegið mig stjarfan yfir þessum absúrd lokasenum, þá myndi mér líða eins og leikstjórinn væri að reyna að þukla á líkamanum mínum til þess að komast betur í veskið mitt. Sem betur fer borga ég mig ekki bíó.



NIÐURSTAÐA:

Paul W.S. Anderson hatar okkur. Hann hatar okkur fyrir að hata hann fyrir að rústa Resident Evil og Alien vs. Predator. Hann reynir að búa til mynd sem höfðar til krakka og gefur fullorðnum fokk-merki á sama tíma. Honum tekst það! Þetta er eitt af því fáa sem þessi gaur kann. Hann trompar svo pirringinn með því að vera með svipað nafn og einn besti leikstjórinn á lífi í dag (PTA, takk fyrir!).

The Three Musketeers skorar hrikalega hátt í „svo-slæm-að-hún-er-æði“ flokkinum. Það er aldrei dauð sena í henni og kjánaskapurinn er svo mikill að þér fer að líða eins og þú sért vondur fantur sem hlær að blindum krökkum í Laser-Tag.

Categories: Aukaefni | 1 Comment

The Avengers: Bestu mómentin

Ef þú ert einn af þeim sem hafðir ekkert gaman af The Avengers, þá er öruggt að kalla þig fýlupúka á heimsmælikvarða eða segja að þú hafir alfarið gleymt því hvernig það er að vera krakki. En ef þú ert einn af þeim sem fannst myndin skemmtileg, og svo ég tali nú ekki um ef þér fannst hún mergjað skemmtileg að nærri öllu leyti (eins og… uhmm… „sumum“), þá er varla hægt að neita því hversu mikill fjársjóður hún er af frábærum atriðum. Hún er næstum því eins og tveggja (plús) tíma samansafn af „greatest hits“ atvikum ef maður er bíó- og/eða myndasögunörd. Gangi framhaldinu vel að ná henni…

Í mörgum kvikmyndum er oft eitt atriði sem skarar fram úr öllum öðrum, hvort sem það er fyndið, hjartnæmt, sjokkerandi eða töff. Það er svosem ekkert erfitt að pikka út eitt atriði í þessari mynd sem ég dýrka örlítið meira en önnur, en nördagrauturinn er svo fjölbreyttur og mikill að ég vil heldur telja upp allar bestu senur myndarinnar.

Og hvaða atriði voru það sem jóku nördalega hjartsláttinn minn, fengu mig til þess að reka hnefann í loftið eða skelltu á mig bros sem var svo lúðalegt að ég tapaði pínu sjálfstrausti í leiðinni?

Mitt svar er semsagt:

Tjah…

T.d. atriðið þegar…

… S.H.I.E.L.D. bækistöðin splúndrast í byrjuninni (ásamt meðfylgjandi eltingarleik). BILUÐ leið til að opna ræmuna. Standardinn er strax hátt settur fyrir hasarinn.

… Natasha Romanoff er kynnt. Ungfrú Scarlett er ekki mest sannfærandi töffarinn í hópnum ef við grandskoðum leikhæfileikanna, en í fyrsta atriðinu fær maður þá tilfinningu að hún gæti léttilega borið uppi sína eigin mynd (kannski betri útgáfan af Haywire?).

… Steve Rogers er fyrst kynntur. Það sakar aldrei að eiga nógu mikið til af höggpúðum.

… Romanoff og Bruce Banner hittast í fyrsta sinn. Solid díalógur. Klassískt Whedon-samspil (K.W.S.)

… Iron Man fær sjálfkrafa aðstoð við það að fara úr búningnum á meðan hann er röltandi eins og ekkert sé.

… S.H.I.E.L.D. loftskipið hrekkur í gang. Veit ekki af hverju. Fannst það bara kúl.

… Steve Rogers lætur Nick Fury fá 10 dollara.

(hvert einasta atriði með Agent Coulson er gull – greinilega af góðri ástæðu)

… Iron Man og Thor keppast um hvor er sterkari (“Doth mother know you weareth her drapes?” – ómetanlegt). Sömuleiðis þegar rafhlaðan skýst upp (óvart) í 400%

… Fury segir „Ant… boot.“

… þrumuguðinn segir „He’s adopted.“

… þegar einhver ómerkilegur S.H.I.E.L.D. starfsmaður stelst til að spila Galaga.

… Steve Rogers og Stark rífast. K.W.S.

… Loki og Romanoff eiga sitt “Hannibal/Clarice” móment. Þarna sýnir Loki loksins alvöru tennur, og bara helvíti skuggalega (flettið upp hvað „Mewling quim“ þýðir…). Endirinn á senunni er stórkostlegur.

(ég elska almennt hvernig ýmsir í Avengers-teyminu finna sér alltaf leið til að trompa snilligáfu Loka)

… Coulson deyr. Nett skyndilega. Smá keimur af Washburn-mómentinu í Serenity.

… ráðist var á loftskipið í seinni hlutanum. Öll sú gígantíska sena hefði ein og sér verið peninganna virði. Ef þetta hefði verið climax-hasarinn hefði ég örugglega ekki kallað mig ósáttan en sem betur fer var miklu, miklu meira eftir.

… Black Widow og Hawkeye lemja hvort annað. Whedon er greinilega ekkert feiminn við að sýna massaðan hönk lúberja heitan kvenmann.

… Hulk og Thor eru komnir í slag. Þrumuguðinn er með’etta. Flott „touch“ að sýna að ekki einu sinni Hulk nær að lyfta þessum déskotans hamri.

… Hulk stekkur á þotuna.

… Thor er í miðju falli, fastur í búri.

… Loki áttar sig á því að Tony Stark er ekki með eðlilegt hjarta („performance issues are not uncommon!“).

… Stark skellir sér í Mark 7 búninginn… í miðju falli. Gjöð-veikt!

… Hulk sýnir hversu þroskaheft öflugur hnefinn á honum er þegar hann kýlir niður geimveruvélmenni.

… kameran snýst í kringum hetjurnar. Pínu “cheesy” og teiknimyndalegt, en þannig voru hasarblöðin oft líka. Kannski er það ástæðan af hverju ég fíla þetta.

… stafræna kameran flakkar í einu epísku skoti á milli hetjanna á meðan ofbeldi og eyðilegging umkringir hvern og einn. *ÞETTA* er mómentið sem gerði alla fjögurra ára biðina þess virði.

… Hulk neglir Þór í smettið (og út úr ramma).

… Hawkeye skýtur óvin án þess að horfa hvert hann miðar. Gott að hann geri EITTHVAÐ gagn, en hvað gerist þegar örvarnar klárast?

… Hulk gefur skít í hvað sem Loki hefur að segja og tuskar hann til eins og viskustykki. „Puny god,“ svo sannarlega.

… Járni fórnar sér. Kúl atriði, þrátt fyrir að vera fyrirsjáanlegt. Stóri græni stekkur svo til bjargar. Bókstaflega.

… Hulk sýnir hvernig best skal vekja einhvern.

… ofurskúrkurinn Thanos lítur í myndavélina. Greinilega er eitthvað rosalegt að fara að gerast í næstu Marvel-myndum. Biðin verður of löng!

Vonandi er ég ekki að gleyma einhverju sem ég ætti að skammast mín fyrir að telja ekki upp hér.


Categories: Aukaefni | 11 Comments

Powered by WordPress.com.