Hrollvekja

Lights Out

Ef þú hefur séð örfáar hrollvekjur eða færð meira kikk út úr því að sjá líka fara gegnum tékklistann af „bregðubrögðum“, þá er Lights Out örugglega að fara að halda þér vakandi á nóttunni. Þetta er mynd sem hefur áhuga á persónum og andrúmslofti en klúðrar framkvæmdinni með því að gera þær of óspennandi til þess að skera sig eitthvað úr þeim sarpi af sambærilegum draugahrollvekjum sem elska sama tékklista meira.

Upprunalega hófst konseptið í Lights Out sem (virkilega stutt) stuttmynd, og hefði líklegast betur hentað að fara einhvern milliveg með hugmyndina. Þó hún sé heldur ekki nema rúmar 80 mínútur, og fljót að líða, er efniviðurinn svo grunnur að hann heldur varla lengdinni. Skána málin heldur ekkert þegar svo stór hlunkur draugagangsins verður yfirdrifið kjánalegur, dansandi hættulega nálægt þeirri línu að verða kómískur, eða lausnir detta alveg upp úr þurru. Og vissulega væri þetta ekki sönn gelgju-miðjumoðshrollvekja ef persónurnar tækju ekki djók-heimskulegar ákvarðanir öðru hvoru.

lights-out-header

Maria Bello reynir allt sem hún getur við sína rullu og kemur meira en sannfærandi út, enda oftast vel áreiðanleg og talentuð. Minna má segja um öll hin. Teresa Palmer er fín og einnig Alexander DiPersia sem kærasti hennar innan gæsalappa. Annars þykir mér það alltaf hressandi í hrollvekjum þegar við fáum fáum krakka í mikilvægu hlutverki sem nær að vera trúverðugur, en þannig er það ekki í þessari mynd.

Það eru skýr merki um að David Sandberg (sem gerði einnig stuttmyndina) sé efnilegur leikstjóri í þessum geira, en næsta skref hans er að vinna með betra handrit og færri gimmikk. Lights Out er í besta falli þolanleg en of máttlaus umfram allt. Ef þið viljið sjá mynd sem er meira tens og spilar betur með mændfokk í myrkri, tékkið á Don’t Breathe. Meira að segja Nine Lives er líklegri til að halda mér vakandi um næturnar heldur en þessi.

mehh

Besta senan:
Í kjallaranum.

Categories: Hrollvekja | Leave a comment

Krampus

Leikstjórinn og handritshöfundurinn Michael Dougherty er á hárréttri leið. Hann sýndi sína prakkaralegu færni fyrir fríkuðum hrolli og svartri kómík í költuðu hrekkjavökumyndinni Trick r Treat. En þar sem hún var sett saman úr smásögum væri stærsta áskorunin hans næst að geta fyllt almennilega upp í heila bíólengd með þetta hugmyndaflug sitt, og sem leikstjóri hefur hann einnig frábært auga fyrir grípandi römmum.

Krampus hefði nefnilega getað orðið að brilljant stuttmynd, kannski tuttugu mínútna langri eða svo, en ég tel það til mikils hróss til hennar að það skuli sjást þarna langar leiðir að báðar myndir komi frá sama manni, einhverjum sem þykir aldeilis gaman að taka dökkan vinkil á hátíðargoðsagnir, og er sömuleiðis óhræddur við að leika sér að öllum kjánaleikanum sem fylgir þeim.

krumpus-cover-1500x844

Jóladjöfulinn Krampus kemur úr austurrískri goðsögn, þó hann virki algjörlega á mann sem sköpun sem einhver leikstjóraskröggur myndi skapa. Þessi eiturhressi Satan-Sveinki kemur og refsar öllum (og fjölskyldum þeirra…) sem eru óþekkir yfir hátíðarnar; hann er stór, hokinn, loðinn, með langa tungu, hala og gengur á hófum, og þrammar því miður ekki einn á ferð. Myndin rekur söguna af býsna hversdagslegri og viðkunnanlegri fjölskyldu sem þarf að þola það nógu hart þegar ruddalegir ættingjar þeirra mæta í heimsókn yfir hátíðarnar. Mórallinn er glataður, rifrildi brjótast út og drengur nokkur segir sig skilið við hátíðarandann og trú sína á jólasveininn. Þetta er akkúrat tilkall sem kallar á Krampusinn, til að sýna fram á það með öllum mögulegum brögðum að til eru verri hlutir við jólin en að deila fríinu með ættfólki sem þú þolir ekki.

Í samanburði við Trick r Treat fölnar þessi mynd talsvert, og spyr maður sig hvort betra hefði verið að velja annaðhvort grínleiðina eða leggja allt í hryllinginn. Hún gengur ekki alveg upp sem bæði enda óskaplega lítið hrollvekjandi og aldrei neitt svakalega fyndin. Skemmtileg, jú, vel skrifuð á köflum, mátulega rugluð, með öfluga, drungalega andrúmsloft sitt alveg á tæru og svoleiðis hlaðin illkvittnum og jólalegum hrekkjum til að hverfa aldrei of langt af sporinu út þessar 90 mínútur.

krampus-003

Persónurnar eru mitt á milli þess að vera staðaltýpur og alvöru, manneskjulegri einstaklingar. Af leikurunum virðast allflestir smellpassa á sinn stað og gefa hlutverkum sínum eitthvað smávegis auka. Það er líka sama hve ýktar persónurnar eru sumar, allir taka aðstæðurnar nógu alvarlega til að hryllingurinn geti gengið án þess að tapa andlitinu. Toni Collette er ánægjuleg að venju og setur næga sannfæringu í þetta til þess að afskrifa alla ræmuna sem B-mynd. Gaman er líka alltaf að sjá Adam Scott leika geðslega góðan gaur til tilbreytingar. Aðalkrakkinn í myndinni, leikinn af Emjay Anthony, er makalaust ópirrandi og þeir krakkar sem eiga að vera pirrandi enda með því að ná því markmiði áreynslulaust, á besta máta. Bestu leikmennirnir eru annars vegar Conchata Farrell sem óbærilega kjaftfora frænkan á heimilinu og þýska amman, leikin af Kristu Stadler, sem í byrjun sögunnar er fullkunnug (og það er baksaga sem leysir sig út með glæsilegum teiknimyndakafla).

Frá mínum enda hefði alveg mátt ganga miklu lengra með allt hátíðlega kaosið (andsettu trúðarnir og piparkökukarlanir voru reyndar gott ‘touch’), en á móti höfum við hérna jólamynd í aðstöðu til þess að troða einni eða tveimur martröðum í unga krakka sem tæknilega séð mega ekki horfa á hana en munu gera það samt. Dougherty mjólkar hvern dropa úr þessum 12 ára/PG-13 aldurstimpil eins og hann getur, með stemmara sem minnir ekki lítið á hvernig Gremlins og gamla Poltergeist fóru að því.

krampus-

Eins og áður nefndi byrjar þetta aðeins að þynnast út. Myndin tekur fínan tíma í að koma öllu af stað og þegar lengra á líður gleymir hún því víst annað slagið að það sé ungabarn í sögunni, eða hvað á að gera við það. Hún líður líka fyrir það að blessaði Krampusinn er bara ekkert rosalega mikið að láta bera á sér. Býst við að það sé tilgangurinn með uppbyggingunni en kvikindið mátti alveg skína meira.

Krampus hefði getað gert villtari hluti við allt sem hún hefur til að föndra með. Hún fær að njóta sín þegar skuggalega stuðið hefur náð sér á skrið, eftir býsna langa bið en gleymir ekki hátíðarandanum eða þörfum boðskap sem biður þig um að vinsamlegast ekki vera fífl yfir hátíðarnar! Engin tilvonandi jólaklassík held ég – og ef það gerist er það út af takmörkuðu úrvali af góðum jólahrollvekjum, en gæti orðið flottur árlegur stemmari sem má brosa yfir og dást pínulítið að (enda stíllúkkar myndin út í eitt út frá tæknilegum hliðum!) og sérstaklega ef það eru nokkrir innan hópsins sem eru extra viðkvæmir. Góð fyrir börnin.

fin

Besta senan:
Forsagan.

Categories: Grín, Hrollvekja | Leave a comment

Crimson Peak

Þeir eru fáir þarna úti sem gera eins útlitslega grípandi bíómyndir og leika sér svoleiðis að sviðsmynda- og hönnunarkláminu með dökkri fantasíugleði eins og Guillermo Del Toro. Þegar hann gerir ekki brelludrifna skepnugrauta hefur hann meiri áhuga á yfirnáttúrulegum metafórum á smærri, ógnvægilegri skala (systkinatvennan Devil’s Backbone og Pan’s Labyrinth standa sem hans ótoppandi meistaraverk fyrir mér). Crimson Peak hallast í áttina að seinni flokknum en hún er jafnframt hans fyrsta tilraun til þess að gera eitthvað annað en sérkennilega poppkornsmynd á ensku. Og sagan hefur sýnt að hann mun sterkari penni á móðurmálinu, á meðan auga hans og tillit til smáatriða feilar aldrei.

Crimson Peak ætlar sér að vera miklu meira en bara standard hrollvekja eða draugasaga. Hún hverfur grimmt til gamla skólans, tekur sinn tíma með byggingu, reiðir eingöngu á andrúmsloft og reynir sem allra minnst að stóla á ódyrar bregður. Stílíst séð dregur myndin mikinn innblástur frá t.d. Edgar Allan Poe, Henry James og Mario Bava – svo einhverjir séu nefnir – sem Del Toro mótar síðan algjörlega að sínu. Úr því verður gotneskt horror-melódrama með yfirnáttúrulegu ívafi og nett truflandi ástarsögu.

wasikowska2-xlarge

Öll góðgætin sem eru þarna ættu að ganga upp en myndinni gengur illa að komast á almennilegt flug með þau. Augljóslega nýtir Del Toro allan aurinn hvað útlit varðar; settin, litirnir, hönnunin, hvað sem er! Meira að segja setrið sjálft er eins og heill karakter út af fyrir sig. Del Toro fyllir líka myndina með alls konar draugagangi sem gegnir aðallega hlutverki myndlíkinga, en allt svoleiðis kemur bara út eins og handritsuppfyllingar þegar á heildina er litið. Það er of lítið og sterílt innihald og einhliða persónusköpun til að styðja við þær, þrátt fyrir að það sé sama og áþreifanlegt að leikstjórinn hafi hellt miklu passjóni í verkið.

Samtölin geta verið pínu stíf (og sýndist mér hljóðdöbbið detta furðu oft úr sync’i), sagan ekkert voða spennandi, hvorki á meðan henni stendur né þegar öll spilin raðast á borðið. Mestallri mystíkinni sóað þegar Del Toro skilur eftir skýrar slóðir fyrir öll svörin. Síðan, þegar svörin og móteveringar koma allar betur í ljós fer líflegur afgangurinn alveg á sjálfsstýringu og myndin verður að bragðlausri, yfirdrifinni horror-klisju. Hér er líka mynd sem hefði getað lyft sér aðeins upp með mögnuðu score-i, hefði slíkt verið í boði.

Crimson-Peak-Trailer

Leikararnir koma sumir út eins og hliðarskraut á meðan fókusinn liggur á gullfallegu búningum þeirra eða listrænu stjórninni sem umkringir þá. Mia Wasikowska, þrátt fyrir að hafa sýnt stórfínan leik í m.a. Stoker og Maps to the Stars, þykir mér oftar en ekki vera merkilega líflaus leikkona og hefur verið það síðan hún frontaði Alice in Wonderland. Í Crimson Peak leikur hún viðkunnanlega en sjarmalausa persónu sem hefur litla örk, og eins miklum tíma og fyrri hluti myndarinnar notfærir sér til að byggja hana upp, verður á endanum ekkert úr henni. Sons of Anarchy-leikarinn Charlie Hunnam lak heldur ekki af neinum gífurlegum persónutöfrum í Pacific Rim – en slapp. Í þessari mynd virðist hann vera kolrangur gæi í hlutverkinu sem hann hefur. Þannig er alls ekki raunin með Jessicu Chastain og Tom Hiddleston. Bæði tvö eru meiriháttar enda þau einu sem fá einhverja tvíhliða og að lágmarki athyglisverða karaktera til að föndra með. Chastain fer sérstaklega létt með að stela allri myndinni.

Crimson Peak er myrk og skuggaleg út í gegn en eins og Del Toro er lagið er eitthvað um grípandi fegurð að finna í ljótleikanum. Hún vekur sjaldan upp hroll, óhugnað og hefur furðu lítið bit. Keyrð á mörgum styrkleikjum og þar á meðal áferð sem a) fengi stílista eins og Tim Burton til að trompast af öfundsýki, og b) breytir meðalgóðri sögu í sjónrænt listaverk. Samt svo furðu ‘venjuleg’ og óspennandi mynd frá visjúal bíónörda og sögumanni sem hefur einmitt hingað til verið svo dásamlega óvenjulegur. En meira að segja hugmyndasnauðasta myndin frá honum er eitthvað þess virði að sjá.

 

fin

Besta senan:
Hnífbeitt systkinaspjall.

Categories: Ævintýramynd, Hrollvekja | Leave a comment

Powered by WordPress.com.