(mynd sem varla er hægt að flokka)

Blóðhefnd

Því miður er ég ansi hræddur um að það þurfi að kveikja (sem allra fyrst) í öllum þeim kvikmyndahúsum sem ákváðu að sýna þessa „bíómynd,“ bara svona til að hreinsa andrúmsloftið, losna við eitraðar minningar og mikla skömm.

Í smástund er ég að reyna að sleppa undan því að ofhugsa það hvernig svona myndefnaklessa gat komist í almennar bíósýningar, enda búum við á litlu landi þar sem klíkuskapur og réttu tengslanetin koma manni langar leiðir. En þegar eitthvað eins illa lyktandi og þetta lætur sjá sig í eðlilegu kvikmyndahúsi – og ætlast til þess að fólk í alvörunni borgi fyrir það – þá hljóta einhverjar hótanir eða mútanir að spilast inn í málið. annað kemur ekki til greina. Meira að segja ef allir dyraverðir og handrukkarar landsins myndu sameinast til að búa til bíómynd þá efast ég ekki um að hún kæmi hundrað sinnum betur út heldur en blóðuga hefndarmyndin Blóðhefnd, sem tekur titilinn af Nei er ekkert svar! sem stærsti saurköggull sem hefur sést opinberlega á Íslandi. Mér finnst eitthvað svo súr tilhugsun að rýna í þetta drasl því venjulega sér maður ekki svona sóðaleg vinnubrögð þegar grunnskólabörn eru ekki haldandi á kamerunni.

Stundum þarf bara að sjá sumar myndir til að hægt sé að trúa því hversu glataðar þær eru, en Blóðhefnd á ekki skilið langt líf, annað en að tilheyra YouTube sem samansafn af hallærislegum klippum, þá væntanlega úr „bestu“ atriðunum. Öll myndin er eins og sjokkerandi fyndið vídeó sem maður segir félögum sínum frá með þeim tilangi að horfa á það í ölvuðu ástandi, jafnvel á Gamlárskvöldi því Skaupin verða aldrei fyndnari en þetta. Það er erfitt að vera harður á amatöra, en aðstandendur þessarar „myndar“ eiga seint skilið að vera kallaðir amatörar til að byrja með.

Blóðhefnd heldur að hún sé alvöru bíómynd. Verra en það, hún heldur að hún sé harðsoðin krimmasaga með sál og tilfinningar. Ef Íslendingar hugsa um þetta sem bíómynd þá styrkist egóið hennar, þannig að best er bara að afneita tilvist hennar ef ekki er hlegið strax framan í hana. Persónulega gæti ég ekki hugsað mér að líta á þetta sem bíómynd, en staðreyndin að hún fór í kvikmyndahús (og að ég hafi séð hana í slíku) er ekki að hjálpa mér. Ef það á að þykja sanngjarnt að kalla þetta eitthvað annað en óskhyggju og/eða krúttlega tilraun, þá er þetta með því alversta sem augun mín hafa nokkurn tímann þolað. Þegar hún kláraðist sá ég lífið í allt öðru ljósi.

Íslenska gerðin af Tommy Wiseau er allavega fundin! Nema þessi er bara ekki eins óvenjulega útlítandi og frumeintakið. Ég vil ekki hætta á það að kalla manninn sem gerði þessa mynd einhvern leikstjóra án þess að nota gæsalappir, eða svo mikið sem handritshöfund, framleiðanda eða leikara, en skuldinni er allri skellt á hann. Út frá þessu að dæma hefur hann ekkert vit á kvikmyndagerð, fyrir utan það að upptökuvél er helst nauðsynlegur gripur í verkið. Greinilega er þetta líka maður sem elskar rútínubundnar og ofbeldisfullar hefndarmyndir og hefur sameinað vini sína, sem skilja ekkert hvað leiklist er, til að apa eftir slíkri, þykjast um leið búa til alvöru sögu með fullt, fullt af ofur-hallærislegu/þykjustunni-töff ofbeldi. Vandræðalegra verður það varla síðan en þegar „leikararnir“ taka þátt í einhverju sem á að kallast drama.

Að rýna of djúpt í þetta er gagnslaust því myndin er eins og sjálfs-paródía af bestu gerð. Það gerist ekkert meira ósannfærandi heldur en þetta ef þetta, sama hvort litið er á þetta sem tilraun eða „spennumynd.“ Maður hefur séð fjöldann allan af hrútlélegum og leiðinlegum senum í íslensku efni, en ég veit ekki hvað á að kalla þessa myndefnahrúgu sem Blóðhefnd þykist vera en allavega ekki var náð að selja manni þetta sem tilfinningarík atriði, eða atriði yfir höfuð.

Ekkert gengur upp í þessu. Ekki neitt! En það þarf svosem ekki nema að sjá drepfyndna trailerinn eða heyra titilinn nefndan til að fatta það fyrirfram. Að megnu til á þetta erindi í „svo-slæmt-að-það-verður-gott“ flokkinn, því greinilega er hægt að hlæja úr sér hlandið yfir þessari mynd, en eingöngu á þeim stöðum þar sem maður nær kjálkanum aftur upp eftir þau atriði sem eru svo glötuð og áttvillt að hálfa væri haugur. Fyndnasta atriðið í myndinni er samt þegar aðalpersónan er stödd ásamt öðrum í jarðaförum. Lítill hópur fólks stalst þar  til þess að mynda í kirkjugarði einn daginn til þess að horfa niður og setja upp sorgarsvipi (því budget-ið hafði augljóslega ekki efni á líkkistu!), en það sem gerir atriðið fyndið er að hver eftir öðrum gengur upp að „leikstjóranum“ og segir við hann: „Ég samhryggist,“ oft og mörgum sinnum. Með þessum sannleiksorðum er ljóst að öll myndin er í rauninni óviljandi að gagnrýna sig sjálfa. Svo sýndist mér glytta í innrammað plakat af myndinni Plan Nine From Outer Space á einhverjum tímapunkti. Án djóks, hversu fyndið er það?!

Gef henni einn Ladda af tíu í einkunn.

Kannski 6/10 fyrir afþreyingargildi (+ ef ég væri fullur)


Besta senan:

Þær eru nokkrar, en eftirminnilegust fannst mér vera dýrmæt nýting á Wilhelm Scream-inu.
PS. Ef það kemur ekki önnur grein frá mér á komandi vikum þá hef ég ábyggilega verið laminn í klessu af aðstandendum myndarinnar.

Categories: "ert-ekki-að-grínast??" mynd, (mynd sem varla er hægt að flokka), Sori | 4 Comments

Red State

Kevin Smith hefur aldrei flokkast sem kvikmyndagerðarmaður í mínum huga. Hann er skarpur, fyndinn en á sama tíma örlítið barnalegur handritshöfundur sem hefur ansi vel náð að festa hversdagsleikann á filmu ásamt því að vera góður að velja leikara (mínus Linda Fiorentino og Tracy Morgan). Smith hefur lengi viljað getað sýnt að það búi alvöru leikstjóri í honum en ekki bara latur bíó- og myndasögunörd sem reykir gras allan daginn og gerir myndir handa sömu aðilunum aftur og aftur, sem oftar en ekki eru nákvæmlega eins og hann í persónuleika.

Fyrsta tilraunin, Jersey Girl, misheppnaðist smá. Hún meinti vel, hafði gott hjarta en einnig klisjukennt og yfirdrifið væmið handrit. Eftir hana snéri Smith sér aftur að því sem hann gerir best og pungaði út tvær hrikalega skemmtilegar myndir (Clerks II og Zack & Miri – sem voru VÍST góðar!) sem voru honum alveg jafn persónulegar og Jersey Girl en höfðu frábæran húmor og miklu meira til að segja. Í smástund hélt ég að Smith hefði áttað sig á því að fjölbreytni væri ekki hans stíll. Meira að segja Michael Bay áttaði sig á því sama eftir að hafa drepið alla úr leiðindum með Pearl Harbor. Á síðasta ári ákvað Smith að prófa sig áfram í “buddy-cop” mynd af gamla skólanum en misheppnaðist aftur. Hvers vegna? Útaf því að handritið var ófyndin klisjukássa og leikararnir reyndu annað hvort alltof mikið á sig eða bara ekki neitt.

Nú í þriðja sinn ætlar Smith að reyna að sanna fyrir öllum að hann geti gert eitthvað öðruvísi og það fer svosem ekki á milli mála að Red State sé hans djarfasta tilraun til þessa. Því miður er þetta líka mest frústrerandi myndin sem hann hefur nokkurn tímann gert. Hún er ekki jafn leiðinleg og Cop Out, en hún gerði mig svo reiðan eftirá að ég var í smástund farinn að halda að Smith væri að djóka í okkur öllum.

Það góða við Red State liggur aðallega í hugmyndum hennar. Söguþráðurinn, um leið og maður er búinn að finna hann, er nokkuð athyglisverður í fyrstu og myndin vekur upp ýmsar umræður um ofsatrú og réttlæti í nafni biblíunnar. Michael Parks (sem er skelfilega vanmetinn leikari) er sömuleiðis rafmagnaður sem vafasamur leiðtogi kirkjugrúppu sem finnur sín eigin mörk um hvernig skal fylgja kristinnu trúnni. Það sýður nánast upp úr þessum manni hrein mistúlkuð geðveiki og þó svo að hlutverkið sé grunnt (og sumstaðar eru senurnar með persónunni alltof langar) fer Parks alla leið með það. Melissa Leo er líka nokkuð góð sem hin álíka sturlaða dóttir hans og John Goodman gerir sitt albesta með það sem honum er gefið. Ég held að flestum eigi eftir að líka best við karakterinn hans.

Tökustíll myndarinnar er skemmtilega fjölbreyttur. Stundum erum við föst í hefðbundinni indie-mynd en á öðrum tímapunkti er eins og Joe Carnahan (þegar hann var nýbyrjaður) eða Neveldine/Taylor-tvíeykið hafi tekið við framleiðslunni. Kvikmyndatakan endurspeglar skemmtilega óþægindi aðstæðna og í slíkum ákvörðunum sér maður að Smith hefur eitthvað vaxið sem leikstjóri. Hljóðvinnan er einnig helvíti góð.

Þar sem Red State fellur í sundur er eiginlega allsstaðar annars staðar, og handritið er númer eitt, tvö og þrjú. Til að byrja með þá er öll bévítans sagan einhver mesta óskipulagða óreiða sem ég hef séð síðustu misseri. Myndin hefur enga hugmynd um hvar fókusinn hennar liggur, hvaða persónur skipta mestu máli eða hvaða skilaboðum hún vill koma á framfæri í lokin. Smith virðist heldur ekki hafa minnstu hugmynd um hvernig mynd hann hefur reynt að gera. Hún auglýsir sig sem hrollvekja en gæti varla verið lengra frá þeim geira. Það eru kannski í mesta lagi tvær ákafar og taugatrekkjandi senur sem ættu kannski í indí-hrollvekju en annars er myndin að hendast á milli þess að vera svört gamanmynd, ádeila, steikt hasarmynd og lögguþriller. Ekkert af þessu gengur upp og þegar maður sér að handritið er sífellt að blekkja mann með því að kynna til leiks glænýjar persónur missir maður tökin á því að fylgja atburðarásinni og á endanum gefst maður upp.

Þegar myndin er cirka hálfnuð hættir hún að snúast um ofsatrú, fórnir og fordóma og breytist í risastóra kaótíska skothríð. Frásögnin er þarna í miklu rugli vegna þess að sérsveit kemur næstum því bara algjörlega upp úr þurru og í kjölfarið breytist sagan úr einni í aðra. Þessi óvenjulega frásögn hefði samt getað virkað ef áhorfandinn næði að tengja sig við eitthvað af persónum myndarinnar en þær koma bara allar og fara og ekki með neinum sérstökum tilgangi. Á fyrstu 20 mínútunum fylgjumst við með þremur greddudrifnum menntskælingum (tveir af þeim léku saman í Sky High), svo tekur illa ofsatrúaða fjölskyldan við og eftir það, þegar myndin er hálfnuð, er Goodman kynntur til leiks eins og hann sé aðalpersónan. Svo bætist við einhver aukasöguþráður um stelpu úr fjölskyldunni sem vill bjarga ungbörnunum en það verður aldrei að neinu. Eruð þið að ná því hvað þetta er sundurtætt allt saman??

Myndin nær aldrei að byggja upp neina spennu um leið og skothríðin byrjar, og ástæðan er ekki flóknari en sú að manni er skítsama um HVERN EINASTA karakter. Goodman er svosem viðkunnanlegur, en maður fær aldrei þá tilfinningu að maður eigi að halda með honum.

Smith missir samt allt niður um sig í lokasenunum, eins og hann hafi ekki pælt neitt í því hvernig ætti að ljúka þessari steypu. Hann stríðir okkur með býsna kjarkmikilli (en einnig heldur kjánalegri) úrlausn sem breytist síðan ekki í neitt annað en svindl-endi þar sem ein persónan neyðist til að útskýra allt sem gerðist í raun. Endirinn er hin versta blanda af hallærislegri tilviljun og deus ex machina-reddingu. Þarna fórstu yfir strikið, Kevin!

Mér finnst hneykslandi að mynd sem hefur svona beittan og djarfan grunn skuli breytast í svona hatursverðan brandara. Ég hélt allan tímann athygli til að sjá hvert þetta allt saman stefndi, svo ég get alls ekki sagt að mér hafi leiðst, en myndin versnaði bara og versnaði þegar lengra leið á hana. Klippingin fær heldur ekkert húrrahróp, en hún gerði mig brjálaðan sumstaðar.

Besta senan:
Altarisathöfnin var nokkuð öflug þegar eitthvað fór loksins að gerast í atriðinu.

Categories: (mynd sem varla er hægt að flokka) | Leave a comment

Powered by WordPress.com.