Sci-fi

Captain Marvel

Marvel Studios-maskínan hefur oftar en ekki verið á hörkugóðu róli, en leiðinlegast er þegar þeir klessa á veg og punga út mynd sem pikkföst í miðjunni; og þar er Captain Marvel.

Myndin er ágætis poppafþreying og með áreiðanlega fína spretti en dýpt sögunnar ristir grunnt, stíllinn er bragðlaus (nánast eins og budgetið hafi verið fyrir meðalstóran sjónvarpsþátt) og klisjurnar alveg eftir færibandinu. Allt þetta væri svosem í hinu fínasta ef titilhetjan lýsti upp skjáinn með harðri og heillandi nærveru, en Brie Larson er ekki alveg sú rétta í þetta hlutverk. Og nei, það hefur lítið með það að gera hversu lítið hún brosir í myndinni.

Þetta er meira í líkingu við það þegar Edward Norton reyndi sitt besta með Bruce Banner; eitthvað var bara… off.

Larson er hæfileikarík leikkona alla daga vikunnar (Short Term 12, halló!), en hún smellur ekki alveg í Captain Marvel hlutverkið af tveimur ástæðum; með persónuna eins og hún er skrifuð nær leikkonan voða litlu karisma, eins og henni er leikstýrt þarna allavega (en lítið batnar þetta í Endgame svosem) – og einnig er karakterinn bara alltof kröftugur og hálfbakaður á blaði. Því kemur út eins og myndin sé að hraðspóla í gegnum allt sem er gildishlaðið í sögunni til að ljúka því af að kynna karakterinn sem fyrst á milli Infinity War og Endgame. Það er ömurlegt að fyrsta MCU-myndin með naglharðri kvenhetju í forgrunni sé svona mikið bla.

Í samanburði er Wonder Woman myndin farin að líta út eins og ólgandi gimsteinn; þar fengum við að minnsta kosti meiri tíma til að anda og tilþrifaríkari áherslu á tilfinningar og prófíl aðalpersónunnar, sem var heldur ekki jafn skilyrðislaust ósigrandi og hún Mar-Vel þegar sú kemst í gírinn. Og á meðan við erum á þeim samanburði var dúndrandi hjartsláttur í gegnum alla Wonder Woman á meðan Captain Marvel nær sínum hæstu hæðum á 90s-mynda banter’i og poppkúltúrsbröndurum.

Annette Bening er flott og kærkomin (ásamt fjörugum Ben Mendelsohn) í geimþvæluna, þar sem segjast verður að drepfyndið kattardýr stelur senunni ofar öllum.

En alltílæ mynd; þunn og hefði alveg getað djúsað meira upp á tilfinningaskalann og persónusköpunina. Það hefði líka alveg mátt víkka umfangið talsvert, þar sem fantasíukennda sögusviðið kemur meira út eins og punt frekar en lykilatriði. Hasarinn er líka undarlega flatur og þó Guardians of the Galaxy eða Thor Ragnarök komist upp með gömlu popplagablætið sitt, þá fær „I’m Just a Girl“ kaflinn hér alveg sex ranghvolfuð augu af tíu, með fullri virðingu fyrir No Doubt.

Getum við núna vinsamlegast fengið Black Widow myndina okkar fyrir 5 árum?

Besta senan:
Flerken að flippa.

Categories: Sci-fi, Spennumynd | Leave a comment

Alita: Battle Angel

Þessi mynd rokkar!

… næstum því.

Lof mér að umorða.

Alita: Battle Angel væri trúlega frábær sci-fi perla ef hana vantaði ekki endi…

Í kringum ágætan þriðjung er eins og óþolinmóður framleiðandi hafi tappað í úrið sitt og krafist þess að myndin ljúki þessu af sem fyrst. Framhaldið síðar… eða ekki.

Vissulega kemur “episódískur” strúktúr ekkert á óvart þegar upprunalegu myndasögurnar spanna hátt í níu stykki. Hins vegar er vanalega munur á “anti-climax” og skyndislúttun en hvort tveggja á við í þessu tilfelli. Sem er fúlt, því ég var að rúlla með þessum epíska en þó low-fi manga-cyberpönk rússíbana.

Alita: Battle Angel er útlitslega töff, stílhrein, ýkt með stolti og melódramatísk en lifandi teiknimynd á allan veg; skemmtileg, dýnamísk, persónudrifin og vel samsett. Allt frá því hvernig heimurinn er byggður til meirihluta hasarsins. Leikararnir standa einnig upp úr og blása lífi í mátulega áhugaverða eða litríka karaktera, en ofar öllu er það titilpersónan sem sigrar þetta allt saman og hittir í mark. Auk þess er aldrei nokkurn tímann ásættanlegt að standast Christoph Waltz þegar hann er svona viðkunnanlegur.

Handritið er vissulega tætt til fjandans, ofureinfaldað en þó sundurlaust sum staðar og endurtekur sig á furðulegan hátt á lokametrunum. En… myndin hefur mikla sál og fullkomlega fangar anime-væb uppruna síns með auknum bragðauka frá latino-kryddi Roberts Rodriguez og cyber-punk blætinu sem James Cameron hefur ekki sýnt síðan á Strange Days dögunum vanmetnu. Stílar þessara ólíku leikstjóra virðast ná saman hér með mikilli harmóníu.

Myndin kallar vissulega eftir framhaldi en stendur samt nokkurn veginn ein og sér og hefði gert það ENN BETUR ef hún hefði leyft sér að snyrta og lagfæra aftari hluta framvindunnar. Hasarinn og fílingurinn heldur og Alita sjálf er einstök í túlkun Rosu Salazar og hvaða brelluteymis sem stóð að hönnuninni á bak við karakterinn. Almennt séð lítur myndin prýðilega út (og sérstakt props til sviðsmynda), hún flæðir, gengur og er sérstaklega svöl í þrívídd.

Besta senan:
Griparmarnir.
Þetta er nú anime aðlögun!

Categories: Ævintýramynd, Sci-fi, Spennumynd, _ | Leave a comment

Blade Runner 2049

Þegar Ridley Scott sendi fyrst frá sér Blade Runner árið 1982 hlaut hún frekar dræmar viðtökur og lélega aðsókn, og var það ekki fyrr en einhverjum árum og nokkrum endurbættum útgáfum síðar að fólk fór að keppast við að lofsyngja hana og um leið deila um stærstu ráðgátu hennar.

En hvort sem fólk dýrkar myndina eða þolir ekki er ótvírætt hvað hin dystópíska „noir“ framtíðarstemning í henni gerði heilmikið fyrir kvikmyndasöguna. Þessum stíl tókst hálfpartinn að geta af sér heilan undirgeira af bíómyndum, og óteljandi myndir urðu fyrir áhrifum, til dæmis Brazil, Strange Days, Ghost in the Shell, The Matrix og meira að segja Super Mario Bros.-myndin ömurlega. Í rauninni skrifast allt sem kallast „cyberpunk“ á Blade Runner, ef út í það er farið.

Eðlilega er það ekkert grín að leggja í framhald á költ-klassík sem er bæði sérstæð og býr yfir vissri dulúð. Ábyggilega voru fleiri tugir leiða til þess að klúðra framlengingunni og aðeins tvær leiðir til þess að gera hana rétt. Að því sögðu, þá hittir Blade Runner 2049 algjörlega í mark. Myndin er vönduð, snjöll, oft dáleiðandi og aðdáunarverð.

Þessu listræna kraftaverki er ætlað að vera virðingarvottur við forverann, stækka hann um leið, dýpka þemun, bæta við nýjum og koma með úthugsaða framlengingu sem einnig stendur sjálfstæð. Útkoman er tilfinningaríkari, mikilfenglegri og almennt sterkari mynd að mati undirritaðs.

Leikstjórinn Denis Villeneuve hefur á undraskömmum tíma skipað sér í hóp þeirra betri í dag. Á aðeins fjórum árum hefur hann gert fimm kvikmyndir, sem allar eru annaðhvort góðar eða framúrskarandi. Villeneuve hefur ítrekað sýnt að hann hefur gott auga, þétt tök á uppbyggingu, tilþrifamiklum leikurum, óhugnanlegu andrúmslofti og hefur umfram allt tröllatrú á krafti kvikmyndarammans og er ófeiminn við að leika sér með langar þagnir. Allt þetta kemur bersýnilega að góðum notum í Blade Runner 2049.

Það er ómögulegt að aðrar myndir ársins taki þessari fram hvað sjónræn tilþrif snertir, en það er kannski sjálfsögð krafa þegar um Blade Runner-framhald er að ræða. Það má hins vegar ekki líta fram hjá því hvað tökumaðurinn Roger Deakins fangar mikla töfra með vinnubrögðum sínum og gerir annan hvern ramma að hreinu listaverki. Í myndinni er tryggð haldið við heildarútlit forverans, þar sem gamla tæknin nýtur sín, en ýmsum nýjum sniðum og víddum er bætt við.

Magnaður hljóðheimur og öflug tónlist límir þetta allt saman, að ógleymdri sviðsumgjörð, klippingu og búningum ekki síður. Til að gera gott enn betra nær svo fjölbreytt fólk (og „gervifólk“) að gæða innihaldið aukalífi sem gefur skrautinu allan sinn tilgang. Fremstur fer þar Ryan Gosling, sem er afbragðsgóður. Þetta er krefjandi burðarhlutverk og heldur leikarinn aftur af sér í margbrotinni frammistöðu sem lögreglan K, sem er aldrei almennilega sátt við sinn stað í lífinu. Rétt er að gefa upp sem minnst um þá athyglisverðu þróun sem K gengur í gegnum út myndina.

Öfugt við það sem ráða má af kynningarefninu fær Harrison Ford ákaflega takmarkaðan tíma á tjaldinu, en nærvera hans og andi svífur yfir allri framvindunni. Ford nýtir þó tíma sinn vel og kemur óaðfinnanlega út. Leikur hans er meira marglaga en síðast og hann hefur ekki verið svona vakandi í bíómynd í fjölmörg ár. Hann hefur átt sín augnablik hér og þar en hér sannast það að maðurinn getur verið leikari fyrst og gamall töffari síðan, en ekki öfugt.

Aðrir leikarar smellpassa í hlutverk sína og ná að bæta einhverju smávegis við sinn karakter, þar á meðal Jared Leto, Robin Wright, Carla Juri, Mackenzie Davis og Tómas Lemarquis. Upp úr standa samt Ana de Armas, sem leikur hina „sérsniðnu“ Joi, og Sylvia Hoeks, sem túlkar eftirlíkingu sem fylgir Gosling fast eftir út myndina og glímir sjálf við athyglisverða tilvistarkreppu. De Armas hleypir talsverðri hlýju inn í gráma andrúmsloftsins, þótt persóna hennar sé mest áberandi „gerviveran“ af þeim öllum.

Í Blade Runner 2049 er ýmissa spurninga spurt um einkenni sjálfsins, meðvitund, minningar og ábyrgðina sem fylgir sköpun. Með svona efnivið er alltaf stutt í predikunina en Villeneuve og handritshöfundarnir eru nógu skarpir til þess að útskýra hlutina aldrei of ítarlega. Réttu hlutirnir eru ósagðir, bitastæð svör eru gefin og margt er til umræðu eftir á, sem eitt og sér ætti að tryggja myndinni eitthvert líf á komandi árum, sama hvað aðsóknin í kvikmyndahúsunum gefur til kynna. Það segir sig eflaust sjálft að myndin er ekki fyrir hvern sem er.

Einhverjir eru líklegir til þess að gefast upp á afslappaðri lengd hennar og enn pínlegri verður upplifunin hjá þeim sem búast við miklum hasar. Þetta er mynd sem fjallar meðal annars um leitina að sálinni og tilgangi, sem er viss kaldhæðni í ljósi þess að hér er í grunninn býsna tilgangslaust framhald með eftirlíkingar og umræður um þær í forgrunni.

Blade Runner 2049 er samt svo fjarri því að vera innantóm eftirlíking af fyrri myndinni. Hún býr yfir mikilli sál og er heilt yfir ómetanlegt innlegg í vísindaskáldskapargeirann og afbragðsdæmi um hvernig gera skal síðbúið framhald án þess að það verði einber uppsuða úr linnulausri nostalgíu.

 

Besta senan:
Joi breytir til.

Og lokaramminn.

Categories: Drama(tripp), Sci-fi, Spennuþriller | Leave a comment

Powered by WordPress.com.